حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ سَهْلٍ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ امْرَأَةً، جَاءَتِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم بِبُرْدَةٍ مَنْسُوجَةٍ فِيهَا حَاشِيَتُهَا ـ أَتَدْرُونَ مَا الْبُرْدَةُ قَالُوا الشَّمْلَةُ. قَالَ نَعَمْ. قَالَتْ نَسَجْتُهَا بِيَدِي، فَجِئْتُ لأَكْسُوَكَهَا. فَأَخَذَهَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم مُحْتَاجًا إِلَيْهَا، فَخَرَجَ إِلَيْنَا وَإِنَّهَا إِزَارُهُ، فَحَسَّنَهَا فُلاَنٌ فَقَالَ اكْسُنِيهَا، مَا أَحْسَنَهَا. قَالَ الْقَوْمُ مَا أَحْسَنْتَ، لَبِسَهَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم مُحْتَاجًا إِلَيْهَا، ثُمَّ سَأَلْتَهُ وَعَلِمْتَ أَنَّهُ لاَ يَرُدُّ. قَالَ إِنِّي وَاللَّهِ مَا سَأَلْتُهُ لأَلْبَسَهَا إِنَّمَا سَأَلْتُهُ لِتَكُونَ كَفَنِي. قَالَ سَهْلٌ فَكَانَتْ كَفَنَهُ.
Sehl şöyle demiştir: Bir kadın Nebi'ye kenarları dokunmuş bir hırka getirdi. Sehl, yanındakilere, "Bürde nedir, bilir misiniz?" diye sordu. Onlar, "Şemledir, yani bütün bedeni örten bir elbisedir" dediler. Sehl, "Evet" dedi ve anlatmaya devam etti: Kadın, "Bunu kendi ellerimle dokudum ve sana giydirmek için getirdim" dedi. Nebi de ihtiyacı olduğu için onu aldı ve izar olarak giyip yanımıza çıktı. Bir adam onu beğenerek, "Bunu bana giydir; ne kadar da güzel!" dedi. Oradakiler adama, "İyi etmedin. Nebi onu ihtiyacı olduğu için giymişti; üstelik onun isteyeni geri çevirmediğini biliyordun" dediler. Adam, "Vallahi onu giymek için değil, kefenim olması için istedim" dedi. Sehl, "Gerçekten de o hırka adamın kefeni oldu" dedi.