حَدَّثَنَا عَبْدَانُ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، عَنْ يُونُسَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي سَالِمُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّ ابْنَ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ أَخْبَرَهُ أَنَّ عُمَرَ انْطَلَقَ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي رَهْطٍ قِبَلَ ابْنِ صَيَّادٍ، حَتَّى وَجَدُوهُ يَلْعَبُ مَعَ الصِّبْيَانِ عِنْدَ أُطُمِ بَنِي مَغَالَةَ، وَقَدْ قَارَبَ ابْنُ صَيَّادٍ الْحُلُمَ فَلَمْ يَشْعُرْ حَتَّى ضَرَبَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِيَدِهِ ثُمَّ قَالَ لاِبْنِ صَيَّادٍ " تَشْهَدُ أَنِّي رَسُولُ اللَّهِ ". فَنَظَرَ إِلَيْهِ ابْنُ صَيَّادٍ فَقَالَ أَشْهَدُ أَنَّكَ رَسُولُ الأُمِّيِّينَ. فَقَالَ ابْنُ صَيَّادٍ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَتَشْهَدُ أَنِّي رَسُولُ اللَّهِ فَرَفَضَهُ وَقَالَ آمَنْتُ بِاللَّهِ وَبِرُسُلِهِ. فَقَالَ لَهُ " مَاذَا تَرَى ". قَالَ ابْنُ صَيَّادٍ يَأْتِينِي صَادِقٌ وَكَاذِبٌ. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " خُلِّطَ عَلَيْكَ الأَمْرُ " ثُمَّ قَالَ لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِنِّي قَدْ خَبَأْتُ لَكَ خَبِيئًا ". فَقَالَ ابْنُ صَيَّادٍ هُوَ الدُّخُّ. فَقَالَ " اخْسَأْ، فَلَنْ تَعْدُوَ قَدْرَكَ ". فَقَالَ عُمَرُ ـ رضى الله عنه ـ دَعْنِي يَا رَسُولَ اللَّهِ أَضْرِبْ عُنُقَهُ. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِنْ يَكُنْهُ فَلَنْ تُسَلَّطَ عَلَيْهِ، وَإِنْ لَمْ يَكُنْهُ فَلاَ خَيْرَ لَكَ فِي قَتْلِهِ ". وَقَالَ سَالِمٌ سَمِعْتُ ابْنَ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ يَقُولُ انْطَلَقَ بَعْدَ ذَلِكَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأُبَىُّ بْنُ كَعْبٍ إِلَى النَّخْلِ الَّتِي فِيهَا ابْنُ صَيَّادٍ وَهُوَ يَخْتِلُ أَنْ يَسْمَعَ مِنِ ابْنِ صَيَّادٍ شَيْئًا قَبْلَ أَنْ يَرَاهُ ابْنُ صَيَّادٍ فَرَآهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ مُضْطَجِعٌ، يَعْنِي فِي قَطِيفَةٍ لَهُ فِيهَا رَمْزَةٌ أَوْ زَمْرَةٌ، فَرَأَتْ أُمُّ ابْنِ صَيَّادٍ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ يَتَّقِي بِجُذُوعِ النَّخْلِ فَقَالَتْ لاِبْنِ صَيَّادٍ يَا صَافِ ـ وَهْوَ اسْمُ ابْنِ صَيَّادٍ ـ هَذَا مُحَمَّدٌ صلى الله عليه وسلم. فَثَارَ ابْنُ صَيَّادٍ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " لَوْ تَرَكَتْهُ بَيَّنَ ". وَقَالَ شُعَيْبٌ فِي حَدِيثِهِ فَرَفَصَهُ رَمْرَمَةٌ، أَوْ زَمْزَمَةٌ. وَقَالَ إِسْحَاقُ الْكَلْبِيُّ وَعُقَيْلٌ رَمْرَمَةٌ. وَقَالَ مَعْمَرٌ رَمْزَةٌ.
İbn Ömer'in bildirdiğine göre Ömer, bir toplulukla birlikte Nebi'nin yanında İbn Sayyad'a doğru gitti. Onu Beni Megale'nin kalesi yanında çocuklarla oynarken buldular. İbn Sayyad ergenliğe yaklaşmıştı; Nebi eliyle ona vuruncaya kadar onların geldiğini fark etmedi. Nebi, "Benim Allah'ın Resulü olduğuma şahitlik eder misin?" dedi. İbn Sayyad ona bakıp "Senin ümmilerin resulü olduğuna şahitlik ederim" dedi ve ardından "Benim Allah'ın resulü olduğuma şahitlik eder misin?" diye sordu. Nebi onu reddederek "Allah'a ve resullerine iman ettim" dedi. Sonra ona "Ne görüyorsun?" diye sordu. İbn Sayyad, "Bana doğru söyleyen de yalancı da geliyor" dedi. Nebi, "İş sana karıştırılmış" dedi. Ardından "Senin için bir şey sakladım" buyurdu. İbn Sayyad, "O, duh'tur" dedi. Nebi, "Sus! Haddini aşamazsın" buyurdu. Ömer, "Ey Allah'ın Resulü, bırak da boynunu vurayım" dedi. Nebi, "Eğer o Deccal ise ona güç yetiremezsin; değilse onu öldürmende senin için bir hayır yoktur" buyurdu. Salim, İbn Ömer'in şöyle dediğini işitmiştir: Bundan sonra Resulullah ile Übey İbn Kab, İbn Sayyad'ın bulunduğu hurmalığa gittiler. Resulullah, İbn Sayyad kendisini görmeden önce ondan bir şey işitmek için hurma gövdelerinin arkasına gizleniyordu. Onu, içinde anlaşılmaz bir mırıltı çıkardığı örtüsünün altında yatarken gördü. İbn Sayyad'ın annesi Resulullah'ı görüp oğluna, "Ey Saf, Muhammed geldi" dedi. Bunun üzerine İbn Sayyad ayağa kalktı. Nebi, "Kadın onu bıraksaydı durumu açığa çıkacaktı" buyurdu. Şuayb'ın rivayetinde "onu bir mırıltı kaplamıştı" denilmiştir. İshak el-Kelbi ile Ukayl "ramrame", Mamer ise "remze" kelimesini aktarmıştır.