حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، وَعَمْرٌو النَّاقِدُ، وَابْنُ أَبِي عُمَرَ، - وَاللَّفْظُ لاِبْنِ أَبِي عُمَرَ - قَالُوا حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، مَوْلَى آلِ طَلْحَةَ عَنْ كُرَيْبٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، عَنْ جُوَيْرِيَةَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم خَرَجَ مِنْ عِنْدِهَا بُكْرَةً حِينَ صَلَّى الصُّبْحَ وَهِيَ فِي مَسْجِدِهَا ثُمَّ رَجَعَ بَعْدَ أَنْ أَضْحَى وَهِيَ جَالِسَةٌ فَقَالَ " مَا زِلْتِ عَلَى الْحَالِ الَّتِي فَارَقْتُكِ عَلَيْهَا " . قَالَتْ نَعَمْ . قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " لَقَدْ قُلْتُ بَعْدَكِ أَرْبَعَ كَلِمَاتٍ ثَلاَثَ مَرَّاتٍ لَوْ وُزِنَتْ بِمَا قُلْتِ مُنْذُ الْيَوْمِ لَوَزَنَتْهُنَّ سُبْحَانَ اللَّهِ وَبِحَمْدِهِ عَدَدَ خَلْقِهِ وَرِضَا نَفْسِهِ وَزِنَةَ عَرْشِهِ وَمِدَادَ كَلِمَاتِهِ " .
Bize Kuteybe b. Saîd ile Amr en-Nâkıd ve İbni Ebî Ömer rivayet ettiler. Lafız İbni Ebî Ömer'indir. (Dediler ki): Bize Süfyân, Talha oğullarının azatlısı Muhammed b. Abdurrahman'dan, o da Küreyb'den, o da İbni Abbas'tan, o da Cüveyriye'den naklen rivayet etti ki: Nebi (Sallallahu Aleyhi ve Sellem), Cüveyriye namazgâhında bulunduğu hâlde sabah namazını kıldığı vakit erkenden onun yanından çıkmış. Sonra kuşluk vakti geçtikten sonra dönmüş; Cüveyriye hâlâ oturuyormuş. Bunun üzerine: «Sen hâlâ benim seni bıraktığım hâl üzere misin?» diye sormuş. Cüveyriye: «Evet!» diye cevap vermiş. Nebi (Sallallahu Aleyhi ve Sellem): «Gerçekten senden ayrıldıktan sonra üç defa dört kelime söyledim ki bunlar, senin bugün sabahtan beri söylediklerinle tartılsa onları tartardı: سبحان الله وبحمده، عدد خلقه ورضا نفسه وزنة عرشه ومداد كلماته Allah'ı, mahlûkatının sayısınca, nefsinin rızasınca, arşının ağırlığınca ve kelimelerinin mürekkebi miktarınca hamdiyle birlikte noksanlıklardan tenzih ederim.» buyurmuşlar.