حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ يُونُسَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ، - يَعْنِي ابْنَ أَبِي الزِّنَادِ - عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ قَالَتْ عَائِشَةُ يَا ابْنَ أُخْتِي كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لاَ يُفَضِّلُ بَعْضَنَا عَلَى بَعْضٍ فِي الْقَسْمِ مِنْ مُكْثِهِ عِنْدَنَا وَكَانَ قَلَّ يَوْمٌ إِلاَّ وَهُوَ يَطُوفُ عَلَيْنَا جَمِيعًا فَيَدْنُو مِنْ كُلِّ امْرَأَةٍ مِنْ غَيْرِ مَسِيسٍ حَتَّى يَبْلُغَ إِلَى الَّتِي هُوَ يَوْمُهَا فَيَبِيتُ عِنْدَهَا وَلْقَدْ قَالَتْ سَوْدَةُ بِنْتُ زَمْعَةَ حِينَ أَسَنَّتْ وَفَرِقَتْ أَنْ يُفَارِقَهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَا رَسُولَ اللَّهِ يَوْمِي لِعَائِشَةَ . فَقَبِلَ ذَلِكَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْهَا قَالَتْ نَقُولُ فِي ذَلِكَ أَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى وَفِي أَشْبَاهِهَا أُرَاهُ قَالَ { وَإِنِ امْرَأَةٌ خَافَتْ مِنْ بَعْلِهَا نُشُوزًا } .
Urve'den; demiştir ki: Âişe (r.anha) ona şöyle dedi: "Ey kız kardeşimin oğlu, Rasûlullah (s.a.v.) bizim yanımızda kalacağı zamanı taksim etme hususunda hiçbirimizi diğerinden üstün tutmazdı. Hemen hemen her gün hepimizi dolaşır ve cimâ etmeksizin hanımlarından her birine yaklaşırdı. Bu hâl, nöbet günü kendisinin olan kadına varıncaya kadar böylece devam ederdi. Artık onun yanında gecelerdi. Sevde bint-i Zem'a yaşlanıp da Rasûlullah (s.a.v.)'in kendisini boşayacağından endişelendiği zaman, ‘Ey Allah'ın Rasûlü, nöbet günüm Âişe'nin olsun.’ dedi. Rasûlullah (s.a.v.) de onun bu teklifini kabul etti." Hz. Âişe sözlerine devam ederek, "Biz, yüce Allah'ın şu âyeti Hz. Sevde'nin yaptığı ve buna benzeyen işler hakkında indirdiğini söylerdik." dedi. Bu hadisi Urve'den nakleden Hişâm, "Öyle zannediyorum ki ravi Urve, Hz. Âişe'den bu konuda şu âyetin nazil olduğunu rivayet etti: ‘Eğer bir kadın kocasının geçimsizliğinden çekinirse...’" dedi.