حَدَّثَنَا مَنْصُورُ بْنُ أَبِي مُزَاحِمٍ، حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرٍ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنِ الْبَرَاءِ بْنِ عَازِبٍ، قَالَ جَاءَ رَجُلٌ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ يَسْتَفْتُونَكَ فِي الْكَلاَلَةِ فَمَا الْكَلاَلَةُ قَالَ " تُجْزِيكَ آيَةُ الصَّيْفِ " . فَقُلْتُ لأَبِي إِسْحَاقَ هُوَ مَنْ مَاتَ وَلَمْ يَدَعْ وَلَدًا وَلاَ وَالِدًا قَالَ كَذَلِكَ ظَنُّوا أَنَّهُ كَذَلِكَ .
Berâ b. Âzib'den demiştir ki: Bir adam Nebî (s.a.v.)'e gelerek: "Ey Allah'ın Rasûlü! 'Kelâle hakkında senden fetva istiyorlar.' âyetindeki kelâle nedir?" dedi. Peygamber (s.a.v.) de: "Sana (bu hususta) yaz âyeti yeter." buyurdu. (Râvi Ebû Bekir) dedi ki: "Ben Ebû İshak'a, 'Kelâle, arkasında çocuk ve baba bırakmadan ölen kimsedir.' dedim. O da: 'Öyledir; onlar da onun böyle olduğunu düşündüler.' cevabını verdi."