حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ أَبِي بِشْرٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّ امْرَأَةً، مِنْ جُهَيْنَةَ جَاءَتْ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ إِنَّ أُمِّي نَذَرَتْ أَنْ تَحُجَّ، فَلَمْ تَحُجَّ حَتَّى مَاتَتْ أَفَأَحُجُّ عَنْهَا قَالَ " نَعَمْ. حُجِّي عَنْهَا، أَرَأَيْتِ لَوْ كَانَ عَلَى أُمِّكِ دَيْنٌ أَكُنْتِ قَاضِيَةً اقْضُوا اللَّهَ، فَاللَّهُ أَحَقُّ بِالْوَفَاءِ ".
İbn Abbas'tan nakledildiğine göre, Cüheyne kabilesinden bir kadın Nebi'ye gelerek, "Annem haccetmeyi adamıştı; fakat haccedemeden öldü. Onun yerine haccedeyim mi?" diye sordu. Nebi şöyle buyurdu: "Evet, onun yerine hac yap. Annenin borcu olsaydı onu ödemez miydin? Allah'a olan borcu da ödeyin; çünkü vefa gösterilmeye en layık olan Allah'tır."