حَدَّثَنَا أَبُو عَمَّارٍ الْحُسَيْنُ بْنُ حُرَيْثٍ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، عَنْ دَاوُدَ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، عَنْ جَرِيرٍ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِنَحْوِهِ . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ دَاوُدَ عَنِ الشَّعْبِيِّ، أَصَحُّ مِنْ حَدِيثِ مُجَالِدٍ . وَقَدْ ضَعَّفَ مُجَالِدًا بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ وَهُوَ كَثِيرُ الْغَلَطِ .
Ebû Ammâr el-Huseyn b. Hureys, Süfyân b. Uyeyne’den; o Dâvûd’dan, o Şa‘bî’den, o da Cerîr’den, Nebi (s.a.v.)’den bu (647.) hadisin benzerini nakletmiştir. Tirmizî: Dâvûd’un Şa‘bî’den rivâyeti, Mücâlid’in rivâyetinden daha sahihtir. Bazı ilim adamları Mücâlid’i zayıf kabul etmişlerdir. O, çok hata yapan biridir.