حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى، حَدَّثَنَا الْحُمَيْدِيُّ، عَنْ سُفْيَانَ، نَحْوَ هَذَا . وَقَدْ رَوَى غَيْرُ، وَاحِدٍ، هَذَا الْحَدِيثَ عَنِ ابْنِ عُيَيْنَةَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ أَنَسٍ، وَلَمْ يَذْكُرُوا فِيهِ عَنْ وَائِلٍ، عَنِ ابْنِهِ، . قَالَ أَبُو عِيسَى وَكَانَ سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ يُدَلِّسُ فِي هَذَا الْحَدِيثِ فَرُبَّمَا لَمْ يَذْكُرْ فِيهِ عَنْ وَائِلٍ عَنِ ابْنِهِ وَرُبَّمَا ذَكَرَهُ .
Muhammed b. Yahya, Humeydî vasıtasıyla Süfyân’dan bu hadisin benzerini bize rivâyet etmiştir. Birden çok kimse bu hadisi İbn Uyeyne’den, Zührî’den, Enes’ten rivâyet etmiş ve rivâyetlerinde “Vâil’den, onun oğlundan” ifadesini zikretmemişlerdir. Tirmîzî: Süfyân b. Uyeyne bu hadiste tedlis yapardı; bazen “Vâil’den, onun oğlundan” ifadesini zikretmez, bazen de zikrederdi.