حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ يَسَارٍ، أَنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ، وَابْنَ عَبَّاسٍ وَأَبَا سَلَمَةَ بْنَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ تَذَاكَرُوا الْمُتَوَفَّى عَنْهَا زَوْجُهَا الْحَامِلَ تَضَعُ عِنْدَ وَفَاةِ زَوْجِهَا فَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ تَعْتَدُّ آخِرَ الأَجَلَيْنِ . وَقَالَ أَبُو سَلَمَةَ بَلْ تَحِلُّ حِينَ تَضَعُ . وَقَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ أَنَا مَعَ ابْنِ أَخِي يَعْنِي أَبَا سَلَمَةَ فَأَرْسَلُوا إِلَى أُمِّ سَلَمَةَ زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ قَدْ وَضَعَتْ سُبَيْعَةُ الأَسْلَمِيَّةُ بَعْدَ وَفَاةِ زَوْجِهَا بِيَسِيرٍ فَاسْتَفْتَتْ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَمَرَهَا أَنْ تَتَزَوَّجَ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ.
Süleyman b. Yesâr (r.a.)’den rivâyete göre, Ebû Hureyre, İbn Abbâs ve Ebû Seleme b. Abdurrahman, kocası vefat eden hamile kadının doğum yapması hâlindeki iddeti konusunu aralarında müzakere ettiler. İbn Abbâs dedi ki: O kadın iki süreden daha uzun olanını bekler. Ebû Seleme ise: Doğum yaptığı anda evlenmesi helal olur, dedi. Ebû Hureyre de: Ben kardeşimin oğlunun, yani Ebû Seleme’nin görüşünden yanayım, dedi. Sonra Peygamber (s.a.v.)’in hanımlarından Ümmü Seleme’ye haber gönderdiler. Ümmü Seleme dedi ki: Sübey’a el-Eslemiyye, kocasının vefatından kısa bir süre sonra doğum yaptı. Bunun üzerine Rasûlullah’a (s.a.v.) fetva sordu; Rasûlullah (s.a.v.) da ona evlenmesini emretti. Tirmizî: Bu hadis hasen sahihtir.