حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عُمَرَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سُوقَةَ، عَنْ أَبِي بَكْرِ بْنِ حَفْصِ بْنِ عُمَرَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم نَحْوَهُ وَلَمْ يَذْكُرْ فِيهِ عَنِ ابْنِ عُمَرَ . وَهَذَا أَصَحُّ مِنْ حَدِيثِ أَبِي مُعَاوِيَةَ . وَأَبُو بَكْرِ بْنُ حَفْصٍ هُوَ ابْنُ عُمَرَ بْنِ سَعْدِ بْنِ أَبِي وَقَّاصٍ .
İbn Ebî Ömer, Süfyân b. Uyeyne vasıtasıyla Muhammed b. Sûka’dan, Ebû Bekir b. Hafs b. Ömer’den, Peygamber (s.a.v.)’den bu hadisin benzerini bize aktarmıştır. Bu rivâyette İbn Ömer zikredilmemiştir. Bu rivâyet, Ebû Muâviye’nin rivâyetinden daha sahihtir. Ebû Bekir b. Hafs, Ömer b. Sa‘d b. Ebî Vakkâs’ın oğludur.