حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا مُعَاذُ بْنُ هِشَامٍ، حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَرْقَمَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَنْعَتُ الزَّيْتَ وَالْوَرْسَ مِنْ ذَاتِ الْجَنْبِ . قَالَ قَتَادَةُ وَيَلُدُّهُ مِنَ الْجَانِبِ الَّذِي يَشْتَكِيهِ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَأَبُو عَبْدِ اللَّهِ اسْمُهُ مَيْمُونٌ هُوَ شَيْخٌ بَصْرِيٌّ .
Zeyd b. Erkâm’dan rivâyete göre, Nebî (sallallahü aleyhi ve sellem) zâtülcenb hastalığına karşı zeytinyağı ile vers denilen sarı ve kokulu otun kullanılmasını tavsiye ederdi. Katâde dedi ki: Bu karışım, hastanın şikâyet ettiği taraftan ağzına akıtılır. Ebû Îsâ dedi ki: Bu hadis hasen sahihtir. Ebû Abdullah’ın adı Meymûn’dur; kendisi Basralı bir ihtiyardır.