حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْمَخْزُومِيُّ، وَأَبُو بَكْرِ بْنُ نَافِعٍ وَغَيْرُ وَاحِدٍ قَالُوا حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، عَنْ زَيْنَبَ بِنْتِ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ حَبِيبَةَ، عَنْ أُمِّ حَبِيبَةَ، عَنْ زَيْنَبَ بِنْتِ جَحْشٍ، قَالَتِ اسْتَيْقَظَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ نَوْمٍ مُحْمَرًّا وَجْهُهُ وَهُوَ يَقُولُ " لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ يُرَدِّدُهَا ثَلاَثَ مَرَّاتٍ وَيْلٌ لِلْعَرَبِ مِنْ شَرٍّ قَدِ اقْتَرَبَ فُتِحَ الْيَوْمَ مِنْ رَدْمِ يَأْجُوجَ وَمَأْجُوجَ مِثْلُ هَذِهِ " وَعَقَدَ عَشْرًا . قَالَتْ زَيْنَبُ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَفَنُهْلَكُ وَفِينَا الصَّالِحُونَ قَالَ " نَعَمْ إِذَا كَثُرَ الْخَبَثُ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ وَقَدْ جَوَّدَ سُفْيَانُ هَذَا الْحَدِيثَ . هَكَذَا رَوَى الْحُمَيْدِيُّ وَعَلِيُّ بْنُ الْمَدِينِيِّ وَغَيْرُ وَاحِدٍ مِنَ الْحُفَّاظِ عَنْ سُفْيَانَ بْنِ عُيَيْنَةَ نَحْوَ هَذَا . وَقَالَ الْحُمَيْدِيُّ قَالَ سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ حَفِظْتُ مِنَ الزُّهْرِيِّ فِي هَذَا الْحَدِيثِ أَرْبَعَ نِسْوَةٍ زَيْنَبَ بِنْتَ أَبِي سَلَمَةَ عَنْ حَبِيبَةَ وَهُمَا رَبِيبَتَا النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم عَنْ أُمِّ حَبِيبَةَ عَنْ زَيْنَبَ بِنْتِ جَحْشٍ زَوْجَا النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم . وَرَوَى مَعْمَرٌ وَغَيْرُهُ هَذَا الْحَدِيثَ عَنِ الزُّهْرِيِّ وَلَمْ يَذْكُرُوا فِيهِ عَنْ حَبِيبَةَ وَقَدْ رَوَى بَعْضُ أَصْحَابِ ابْنِ عُيَيْنَةَ هَذَا الْحَدِيثَ عَنِ ابْنِ عُيَيْنَةَ وَلَمْ يَذْكُرُوا فِيهِ عَنْ أُمِّ حَبِيبَةَ .
Zeyneb binti Cahş (radıyallahü anha)’dan rivâyete göre, şöyle demiştir: Rasûlüllah (sallallahü aleyhi ve sellem), bir gün yüzü kızarmış olarak ve üç kere “lâ ilâhe illallah” diyerek uykudan uyandı ve şöyle dedi: “Yaklaşan bir bela yüzünden Arapların vay haline! Bugün Ye’cûc ve Me’cûc seddinden şu kadar delik açıldı.” Başparmağı ile şehâdet parmağını daire şeklinde bağladı. Zeyneb dedi ki: “Ey Allah’ın Rasûlü! Aramızda salih kişiler olduğu hâlde helâk olur muyuz?” Rasûlüllah (sallallahü aleyhi ve sellem): “Evet, çirkin hâller çoğalırsa” buyurdular. Bu hadis hasen sahihtir. Süfyân bu hadisi ceyyid, yani sağlam bir şekilde rivâyet etmiştir. Humeydî, Ali b. el-Medînî ve hadis hâfızlarından pek çok kimse, Süfyân b. Uyeyne’den bu hadisin bir benzerini rivâyet etmişlerdir. Humeydî dedi ki: Süfyân b. Uyeyne şöyle demiştir: Zührî’den yapılan rivâyette bu hadisin senedindeki dört kadını ezberledim: Zeyneb binti Ebî Seleme ve Habîbe ki bunların ikisi de Rasûlüllah (sallallahü aleyhi ve sellem)’in terbiyesi altında büyümüşlerdir; Ümmü Habîbe ve Zeyneb binti Cahş ise Peygamber (sallallahü aleyhi ve sellem)’in hanımlarıdır. Aynı şekilde Ma’mer ve başkaları bu hadisi Zührî’den rivâyet etmiş, fakat senedinde “Habîbe’den” dememişlerdir. İbn Uyeyne’nin bazı arkadaşları da bu hadisi İbn Uyeyne’den rivâyet etmiş ve senedinde Ümmü Habîbe’yi zikretmemişlerdir.