حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُعَاوِيَةَ الْجُمَحِيُّ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ زَيْدٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي بَكْرَةَ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَمْكُثُ أَبُو الدَّجَّالِ وَأُمُّهُ ثَلاَثِينَ عَامًا لاَ يُولَدُ لَهُمَا وَلَدٌ ثُمَّ يُولَدُ لَهُمَا غُلاَمٌ أَعْوَرُ أَضَرُّ شَيْءٍ وَأَقَلُّهُ مَنْفَعَةً تَنَامُ عَيْنَاهُ وَلاَ يَنَامُ قَلْبُهُ " . ثُمَّ نَعَتَ لَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَبَوَيْهِ فَقَالَ " أَبُوهُ طِوَالٌ ضَرْبُ اللَّحْمِ كَأَنَّ أَنْفَهُ مِنْقَارٌ وَأُمُّهُ امْرَأَةٌ فَرْضَاخِيَّةٌ طَوِيلَةُ الْيَدَيْنِ " . فَقَالَ أَبُو بَكْرَةَ فَسَمِعْنَا بِمَوْلُودٍ فِي الْيَهُودِ بِالْمَدِينَةِ فَذَهَبْتُ أَنَا وَالزُّبَيْرُ بْنُ الْعَوَّامِ حَتَّى دَخَلْنَا عَلَى أَبَوَيْهِ فَإِذَا نَعْتُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِيهِمَا فَقُلْنَا هَلْ لَكُمَا وَلَدٌ فَقَالاَ مَكَثْنَا ثَلاَثِينَ عَامًا لاَ يُولَدُ لَنَا وَلَدٌ ثُمَّ وُلِدَ لَنَا غُلاَمٌ أَعْوَرُ أَضَرُّ شَيْءٍ وَأَقَلُّهُ مَنْفَعَةً تَنَامُ عَيْنَاهُ وَلاَ يَنَامُ قَلْبُهُ . قَالَ فَخَرَجْنَا مِنْ عِنْدِهِمَا فَإِذَا هُوَ مُنْجَدِلٌ فِي الشَّمْسِ فِي قَطِيفَةٍ لَهُ وَلَهُ هَمْهَمَةٌ فَكَشَفَ عَنْ رَأْسِهِ فَقَالَ مَا قُلْتُمَا قُلْنَا وَهَلْ سَمِعْتَ مَا قُلْنَا قَالَ نَعَمْ تَنَامُ عَيْنَاىَ وَلاَ يَنَامُ قَلْبِي . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ لاَ نَعْرِفُهُ إِلاَّ مِنْ حَدِيثِ حَمَّادِ بْنِ سَلَمَةَ .
Ebû Bekre (r.a.)’den rivâyete göre, Rasûlullah (s.a.v.) şöyle buyurmuştur: “Deccâl’ın anne ve babası otuz yıl beraber olacaklar fakat çocukları olmayacak. Sonra onların tek gözlü bir erkek çocukları dünyaya gelecektir ki bu çocuk zararı en çok, faydası en az olan kimsedir. Gözleri uyuyacak fakat kalbi uyumayacaktır.” Sonra Rasûlullah (s.a.v.) onun anne ve babasını bize tanıtmak üzere şöyle buyurdu: “Babası uzun boylu, az etli olup burnu kuş gagasına benzer. Annesi ise iri yapılı ve uzun kollu bir kadındır.” Ebû Bekre dedi ki: Medîne Yahudileri arasında yeni doğmuş bir çocuk bulunduğunu işittik. Ben ve Zübeyr b. Avvâm giderek çocuğun anne ve babasının yanına girdik. Bir de ne görelim, Rasûlullah (s.a.v.)’in yaptığı tarif onlarda bulunuyordu. Onlara: “Çocuğunuz var mı?” diye sorduk. Dediler ki: “Otuz yıl çocuk sahibi olmadan yaşadık. Sonra tek gözlü, zararı en çok ve faydası en az olan bir oğlumuz doğdu. Gözleri uyur fakat kalbi uyumaz.” Ebû Bekre şöyle devam etti: Onların yanından çıktık. Çocuğu kendisine ait bir kadifenin içinde, güneş altında uzanmış ve bir şeyler mırıldanırken gördük. Başını açarak: “Siz ikiniz ne söylediniz?” diye sordu. Biz de: “Söylediklerimizi işittin mi?” dedik. O: “Evet; gözlerim uyur fakat kalbim uyumaz” dedi. Ebû Îsâ dedi ki: Bu hadis hasen-garîbdir. Bu hadisi yalnız Hammâd b. Seleme’nin rivâyetiyle bilmekteyiz.