حَدَّثَنَا مَحْمُودُ بْنُ غَيْلاَنَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، عَنْ مَنْصُورٍ، وَالأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، قَالَ جَاءَ مُعَاوِيَةُ إِلَى أَبِي هَاشِمِ بْنِ عُتْبَةَ وَهُوَ مَرِيضٌ يَعُودُهُ فَقَالَ يَا خَالُ مَا يُبْكِيكَ أَوَجَعٌ يُشْئِزُكَ أَمْ حِرْصٌ عَلَى الدُّنْيَا قَالَ كُلٌّ لاَ وَلَكِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَهِدَ إِلَىَّ عَهْدًا لَمْ آخُذْ بِهِ قَالَ " إِنَّمَا يَكْفِيكَ مِنْ جَمْعِ الْمَالِ خَادِمٌ وَمَرْكَبٌ فِي سَبِيلِ اللَّهِ " . وَأَجِدُنِي الْيَوْمَ قَدْ جَمَعْتُ . قَالَ أَبُو عِيسَى وَقَدْ رَوَى زَائِدَةُ وَعَبِيدَةُ بْنُ حُمَيْدٍ عَنْ مَنْصُورٍ عَنْ أَبِي وَائِلٍ عَنْ سَمُرَةَ بْنِ سَهْمٍ قَالَ دَخَلَ مُعَاوِيَةُ عَلَى أَبِي هَاشِمٍ فَذَكَرَ نَحْوَهُ . وَفِي الْبَابِ عَنْ بُرَيْدَةَ الأَسْلَمِيِّ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم .
Ebû Vâil (r.a.)’den rivâyete göre, şöyle demiştir: “Muâviye, hasta olan Ebû Hâşim b. Utbe’yi ziyarete gelmiş ve şöyle demişti: ‘Ey dayım! Seni ağlatan nedir? Seni rahatsız eden bir sancı mı, yoksa dünya hırsı mı?’ Ebû Hâşim şu cevabı verdi: ‘Hiçbiri değil. Fakat Rasûlullah (s.a.v.) bana bir şey buyurmuştu ki onu tutamadım. Şöyle buyurmuştu: Mal biriktirme bakımından sana bir hizmetçi ile Allah yolunda kullanacağın bir binit yeter. Fakat ben bugün kendimi mal biriktirmiş olarak görüyorum.’ Zâide ve Ubeyde b. Humeyd bu hadisi Mansûr’dan, Ebû Vâil’den, Semure b. Sehm’den rivâyet ederek şöyle demişlerdir: ‘Muâviye, Ebû Hâşim’in yanına girdi…’ ve bu hadisin bir benzerini rivâyet etmişlerdir. Bu konuda Büreyde el-Eslemî’den de Peygamber’den (s.a.v.) hadis rivâyet edilmiştir.