حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا بِشْرُ بْنُ الْمُفَضَّلِ، عَنِ الْجُرَيْرِيِّ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ شَقِيقٍ الْعُقَيْلِيِّ، قَالَ كَانَ أَصْحَابُ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم لاَ يَرَوْنَ شَيْئًا مِنَ الأَعْمَالِ تَرْكُهُ كُفْرٌ غَيْرَ الصَّلاَةِ . قَالَ أَبُو عِيسَى سَمِعْتُ أَبَا مُصْعَبٍ الْمَدَنِيَّ يَقُولُ مَنْ قَالَ الإِيمَانُ قَوْلٌ يُسْتَتَابُ فَإِنْ تَابَ وَإِلاَّ ضُرِبَتْ عُنُقُهُ .
Tâbiînden Abdullah b. Şakîk el-Ukaylî şöyle diyor: “Muhammed’in ashabı, namazdan başka amellerden hiçbirinin terk edilmesini küfür saymazlardı.” Tirmizî diyor ki: Ebû Mus’ab el-Medenî’den işittim, şöyle diyordu: “İman sözdür, diyen kimse tövbe etmeye çağrılır. Tövbe ederse ne âlâ; etmezse boynu vurulur.”