حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ وَكِيعٍ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبِي، عَنْ شَرِيكٍ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ رِبْعِيِّ بْنِ حِرَاشٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ، بِالرَّحَبَةِ قَالَ لَمَّا كَانَ يَوْمُ الْحُدَيْبِيَةِ خَرَجَ إِلَيْنَا نَاسٌ مِنَ الْمُشْرِكِينَ فِيهِمْ سُهَيْلُ بْنُ عَمْرٍو وَأُنَاسٌ مِنْ رُؤَسَاءِ الْمُشْرِكِينَ فَقَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ خَرَجَ إِلَيْكَ نَاسٌ مِنْ أَبْنَائِنَا وَإِخْوَانِنَا وَأَرِقَّائِنَا وَلَيْسَ لَهُمْ فِقْهٌ فِي الدِّينِ وَإِنَّمَا خَرَجُوا فِرَارًا مِنْ أَمْوَالِنَا وَضِيَاعِنَا فَارْدُدْهُمْ إِلَيْنَا . " فَإِنْ لَمْ يَكُنْ لَهُمْ فِقْهٌ فِي الدِّينِ سَنُفَقِّهُهُمْ " . فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " يَا مَعْشَرَ قُرَيْشٍ لَتَنْتَهُنَّ أَوْ لَيَبْعَثَنَّ اللَّهُ عَلَيْكُمْ مَنْ يَضْرِبُ رِقَابَكُمْ بِالسَّيْفِ عَلَى الدِّينِ قَدِ امْتَحَنَ اللَّهُ قَلْبَهُ عَلَى الإِيمَانِ " . قَالُوا مَنْ هُوَ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَقَالَ لَهُ أَبُو بَكْرٍ مَنْ هُوَ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَقَالَ عُمَرُ مَنْ هُوَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ " هُوَ خَاصِفُ النَّعْلِ " . وَكَانَ أَعْطَى عَلِيًّا نَعْلَهُ يَخْصِفُهَا ثُمَّ الْتَفَتَ إِلَيْنَا عَلِيٌّ فَقَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَنْ كَذَبَ عَلَىَّ مُتَعَمِّدًا فَلْيَتَبَوَّأْ مَقْعَدَهُ مِنَ النَّارِ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ غَرِيبٌ لاَ نَعْرِفُهُ إِلاَّ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ مِنْ حَدِيثِ رِبْعِيٍّ عَنْ عَلِيٍّ . وَسَمِعْتُ الْجَارُودَ يَقُولُ سَمِعْتُ وَكِيعًا يَقُولُ لَمْ يَكْذِبْ رِبْعِيُّ بْنُ حِرَاشٍ فِي الإِسْلاَمِ كِذْبَةً . وَأَخْبَرَنِي مُحَمَّدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي الأَسْوَدِ قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ مَهْدِيٍّ يَقُولُ مَنْصُورُ بْنُ الْمُعْتَمِرِ أَثْبَتُ أَهْلِ الْكُوفَةِ .
Rıb’î b. Hıraş’tan rivâyete göre, Ali b. Ebî Tâlib, Kûfe’deki geniş bir meydanlık olan Rahbe’de bize anlattı ve şöyle dedi: Hudeybiye günü müşriklerden bazı kimseler yanımıza çıkıp gelmişlerdi. Aralarında Süheyl b. Amr ve müşriklerin ileri gelenlerinden birkaç kişi vardı. Rasûlullah (s.a.v.)’e şöyle dediler: “Ey Allah’ın Rasûlü! Oğullarımızdan, kardeşlerimizden ve kölelerimizden bazı kimseler sana kaçıp gelmişlerdir. Onların din konusunda bilgileri yoktur. Onlar sadece mallarımızdan ve arazilerimizden kaçarak gelmişlerdir. Onları bize geri teslim et. Eğer din konusunda bilgileri yoksa biz onları bilgilendiririz.” Bu teklifleri karşısında Nebî (s.a.v.) şöyle buyurdu: “Ey Kureyş topluluğu! Ya bundan vazgeçersiniz ya da Allah, din uğrunda boyunlarınızı kılıçla vuracak birini üzerinize gönderir. Allah onun kalbini iman üzere imtihan etmiştir.” “Ey Allah’ın Rasûlü! O kimdir?” diye sordular. Ebû Bekir: “Ey Allah’ın Rasûlü! O kimdir?” diye sordu. Ömer de: “Ey Allah’ın Rasûlü! O kimdir?” diye sordu. Rasûlullah (s.a.v.): “O, ayakkabıyı tamir edendir” buyurdu. Rasûlullah (s.a.v.), ayakkabısını tamir etmesi için Ali’ye vermişti. Sonra Ali bize döndü ve şöyle dedi: Rasûlullah (s.a.v.) şöyle buyurdu: “Her kim bilerek benim adıma yalan söylerse Cehennem’deki yerine hazırlansın.” Tirmizî: Bu hadis hasen, sahih, garibtir. Rıb’î’nin Ali’den rivâyeti olarak sadece bu şekliyle bilmekteyiz. Cârûd’dan işittim, şöyle diyordu: Vekî’den işittim, şöyle diyordu: Rıb’î b. Hıraş, İslam’da tek bir yalan söylememiştir. Muhammed b. İsmail’in bana haber verdiğine göre Abdullah b. Ebî’l-Esved şöyle demiştir: Abdurrahman b. Mehdî’den işittim, şöyle demişti: Mansur b. Mu’temir, Kûfelilerin en sağlamıdır.