حَدَّثَنَا هَنَّادُ بْنُ السَّرِيِّ، عَنْ وَكِيعٍ، عَنْ مِسْعَرٍ، وَسُفْيَانَ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ الْمُنْتَشِرِ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ سَمِعْتُ ابْنَ عُمَرَ، يَقُولُ لَأَنْ أُصْبِحَ مُطَّلِيًا بِقَطِرَانٍ أَحَبُّ إِلَيَّ مِنْ أَنْ أُصْبِحَ مُحْرِمًا أَنَضَخُ طِيبًا. فَدَخَلْتُ عَلَى عَائِشَةَ فَأَخْبَرْتُهَا بِقَوْلِهِ فَقَالَتْ طَيَّبْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَطَافَ عَلَى نِسَائِهِ ثُمَّ أَصْبَحَ مُحْرِمًا.
Muhammed b. Münteşir, babasından aktarıyor ve şöyle diyor: İbn Ömer’den işittim, şöyle diyordu: “Başıma katran sürülmüş olarak sabahlamam, ihramlı olduğum hâlde üzerimden güzel koku saçılarak sabahlamamdan daha sevimlidir.” Âişe (radıyallahü anha)’nın yanına gittim ve kendisine İbn Ömer’in bu sözünü naklettim. Bunun üzerine o da şöyle buyurdu: “Rasûlüllah (sallallahü aleyhi ve sellem)’e güzel koku sürmüştüm; hanımlarını teker teker dolaştı, sonra da ihramlı olarak sabahladı.”