حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنْ وَهْبِ بْنِ كَيْسَانَ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّهُ قَالَ بَعَثَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَعْثًا قِبَلَ السَّاحِلِ، فَأَمَّرَ عَلَيْهِمْ أَبَا عُبَيْدَةَ بْنَ الْجَرَّاحِ وَهُمْ ثَلاَثُمِائَةٍ وَأَنَا فِيهِمْ، فَخَرَجْنَا حَتَّى إِذَا كُنَّا بِبَعْضِ الطَّرِيقِ فَنِيَ الزَّادُ، فَأَمَرَ أَبُو عُبَيْدَةَ بِأَزْوَادِ ذَلِكَ الْجَيْشِ فَجُمِعَ ذَلِكَ كُلُّهُ فَكَانَ مِزْوَدَىْ تَمْرٍ، فَكَانَ يُقَوِّتُنَا كُلَّ يَوْمٍ قَلِيلاً قَلِيلاً، حَتَّى فَنِيَ فَلَمْ يَكُنْ يُصِيبُنَا إِلاَّ تَمْرَةٌ تَمْرَةٌ. فَقُلْتُ وَمَا تُغْنِي تَمْرَةٌ فَقَالَ لَقَدْ وَجَدْنَا فَقْدَهَا حِينَ فَنِيَتْ. قَالَ ثُمَّ انْتَهَيْنَا إِلَى الْبَحْرِ فَإِذَا حُوتٌ مِثْلُ الظَّرِبِ، فَأَكَلَ مِنْهُ ذَلِكَ الْجَيْشُ ثَمَانِيَ عَشْرَةَ لَيْلَةً، ثُمَّ أَمَرَ أَبُو عُبَيْدَةَ بِضِلَعَيْنِ مِنْ أَضْلاَعِهِ فَنُصِبَا، ثُمَّ أَمَرَ بِرَاحِلَةٍ فَرُحِلَتْ ثُمَّ مَرَّتْ تَحْتَهُمَا فَلَمْ تُصِبْهُمَا.
Cabir bin Abdullah'tan nakledildiğine göre Allah Resulü sahil tarafına bir birlik gönderdi ve başlarına Ebu Ubeyde bin Cerrah'ı komutan tayin etti. Üç yüz kişiydik, ben de aralarındaydım. Yola çıktık; bir süre sonra azığımız tükendi. Ebu Ubeyde ordudaki bütün azıkların toplanmasını emretti. Toplanan azık iki kap hurmaydı. Ebu Ubeyde bize bunlardan azar azar veriyordu. Onlar da tükenince kişi başına yalnızca bir hurma vermeye başladı. Ben, "Bir hurma neye yeter?" dedim. Hurmalar tamamen tükenince bunun yokluğunu hissettik. Sonra sahile vardık ve orada dağ gibi bir balina bulduk. Ordu ondan on sekiz gün yedi. Ardından Ebu Ubeyde balinanın kaburgalarından ikisinin dikilmesini emretti. Bir deve semerlenip altlarından geçirildi ve kemiklere değmedi.