أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مَنْصُورٍ، عَنْ سُفْيَانَ، قَالَ حَدَّثَنَا الزُّهْرِيُّ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ جِئْتُ أَنَا وَالْفَضْلُ، عَلَى أَتَانٍ لَنَا وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي بِالنَّاسِ بِعَرَفَةَ ثُمَّ ذَكَرَ كَلِمَةً مَعْنَاهَا فَمَرَرْنَا عَلَى بَعْضِ الصَّفِّ فَنَزَلْنَا وَتَرَكْنَاهَا تَرْتَعُ فَلَمْ يَقُلْ لَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم شَيْئًا .
İbn Abbâs (radıyallahü anh)’dan rivâyete göre, şöyle demiştir: Ben ve Fadl, bize ait dişi bir eşeğin üzerinde geldik. Rasûlüllah (sallallahü aleyhi ve sellem) Arafat’ta insanlara namaz kıldırıyordu. Sonra bu anlama gelen bir söz söyledi: Bazı safların önünden geçtik, sonra eşekten inip onu otlamaya bıraktık. Rasûlüllah (sallallahü aleyhi ve sellem) bize bir şey demedi.