أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عُمَرَ بْنِ عَلِيِّ بْنِ مُقَدَّمٍ، قَالَ حَدَّثَنَا يُوسُفُ بْنُ يَعْقُوبَ، قَالَ أَخْبَرَنِي التَّيْمِيُّ، عَنْ أَبِي مِجْلَزٍ، عَنْ قَيْسِ بْنِ عَبَّادٍ، قَالَ بَيْنَا أَنَا فِي الْمَسْجِدِ، فِي الصَّفِّ الْمُقَدَّمِ فَجَبَذَنِي رَجُلٌ مِنْ خَلْفِي جَبْذَةً فَنَحَّانِي وَقَامَ مَقَامِي فَوَاللَّهِ مَا عَقَلْتُ صَلاَتِي فَلَمَّا انْصَرَفَ فَإِذَا هُوَ أُبَىُّ بْنُ كَعْبٍ فَقَالَ يَا فَتَى لاَ يَسُؤْكَ اللَّهُ إِنَّ هَذَا عَهْدٌ مِنَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم إِلَيْنَا أَنْ نَلِيَهُ ثُمَّ اسْتَقْبَلَ الْقِبْلَةَ فَقَالَ هَلَكَ أَهْلُ الْعُقَدِ وَرَبِّ الْكَعْبَةِ ثَلاَثًا ثُمَّ قَالَ وَاللَّهِ مَا عَلَيْهِمْ آسَى وَلَكِنْ آسَى عَلَى مَنْ أَضَلُّوا . قُلْتُ يَا أَبَا يَعْقُوبَ مَا يَعْنِي بِأَهْلِ الْعُقَدِ قَالَ الأُمَرَاءُ .
Kays b. Ubad (radıyallahü anh)’den rivâyete göre, şöyle demiştir: Bir defasında ben mescidde ilk safta bulunuyordum. Bir adam beni arkamdan sertçe çekti, beni kenara aldı ve benim yerime geçti. Vallahi nasıl namaz kıldığımı bilemedim. Namaz bitince bir de ne göreyim, beni çeken Ubey b. Ka’b imiş. Bana şöyle dedi: “Ey delikanlı! Allah seni kötülüklerden korusun. Benim bu yaptığım, Rasûlüllah (sallallahü aleyhi ve sellem)’in bize verdiği bir emirdir: Onun hemen arkasında durmamız.” Sonra kıbleye dönerek üç defa: “Kâbe’nin Rabbine andolsun ki ehl-i ukad helak oldu.” dedi ve şöyle ilave etti: “Vallahi onlara değil, onların saptırdıkları kimselere üzülüyorum.” Ben: “Ey Ebû Yakub, ehl-i ukad ile kimi kastediyorsun?” diye sordum. O da: “İdarecileri.” diye cevap verdi.