أَخْبَرَنَا حُمَيْدُ بْنُ مَسْعَدَةَ، عَنْ سُفْيَانَ بْنِ حَبِيبٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ زِيَادٍ، عَنْ زِيَادِ بْنِ صُبَيْحٍ، قَالَ صَلَّيْتُ إِلَى جَنْبِ ابْنِ عُمَرَ فَوَضَعْتُ يَدِي عَلَى خَصْرِي فَقَالَ لِي هَكَذَا ضَرْبَةً بِيَدِهِ فَلَمَّا صَلَّيْتُ قُلْتُ لِرَجُلٍ مَنْ هَذَا قَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ . قُلْتُ يَا أَبَا عَبْدِ الرَّحْمَنِ مَا رَابَكَ مِنِّي قَالَ إِنَّ هَذَا الصَّلْبُ وَإِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَهَانَا عَنْهُ .
Ziyad b. Subeyh (radıyallahü anh)’den rivâyete göre, şöyle demiştir: Abdullah b. Ömer’in yanında namaz kıldım. Elimi böğrüme koymuştum; eliyle bana bu şekilde vurdu. Namazımı bitirince birisine: “Bu kimdir?” diye sordum. “Abdullah b. Ömer’dir” dedi. Ben de: “Ey Ebû Abdurrahman, bende seni rahatsız eden neydi?” dedim. “Bu, çarmıha gerilme şeklidir. Rasûlüllah (sallallahü aleyhi ve sellem) bizi bundan yasaklamıştır” dedi.