أَخْبَرَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الأَصَمِّ، قَالَ سُئِلَ أَنَسُ بْنُ مَالِكٍ عَنِ التَّكْبِيرِ، فِي الصَّلاَةِ فَقَالَ يُكَبِّرُ إِذَا رَكَعَ وَإِذَا سَجَدَ وَإِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ مِنَ السُّجُودِ وَإِذَا قَامَ مِنَ الرَّكْعَتَيْنِ . فَقَالَ حُطَيْمٌ عَمَّنْ تَحْفَظُ هَذَا فَقَالَ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَأَبِي بَكْرٍ وَعُمَرَ - رضى الله عنهما - ثُمَّ سَكَتَ . فَقَالَ لَهُ حُطَيْمٌ وَعُثْمَانُ قَالَ وَعُثْمَانُ .
Abdurrahman b. Esamm’dan rivâyete göre, şöyle demiştir: Enes b. Mâlik’e namazdaki tekbirlerden soruldu. O da: “Rükûya giderken, secdeye giderken, secdeden başını kaldırırken ve ikinci rekâttan kalkarken tekbir getirir.” dedi. Hutaym: “Bunu kimden öğrendin?” diye sordu. Enes: “Rasûlullah’tan (sallallahu aleyhi ve sellem), Ebû Bekir’den ve Ömer’den.” dedi ve biraz sustu. Hutaym ona: “Osman’dan da mı?” diye sorunca Enes: “Osman’dan da.” dedi.