حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَاحِدِ بْنُ أَيْمَنَ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي أَيْمَنُ، قَالَ دَخَلْتُ عَلَى عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ فَقُلْتُ كُنْتُ غُلاَمًا لِعُتْبَةَ بْنِ أَبِي لَهَبٍ، وَمَاتَ وَوَرِثَنِي بَنُوهُ، وَإِنَّهُمْ بَاعُونِي مِنَ ابْنِ أَبِي عَمْرٍو، فَأَعْتَقَنِي ابْنُ أَبِي عَمْرٍو، وَاشْتَرَطَ بَنُو عُتْبَةَ الْوَلاَءَ. فَقَالَتْ دَخَلَتْ بَرِيرَةُ وَهْىَ مُكَاتَبَةٌ فَقَالَتِ اشْتَرِينِي وَأَعْتِقِينِي. قَالَتْ نَعَمْ. قَالَتْ لاَ يَبِيعُونِي حَتَّى يَشْتَرِطُوا وَلاَئِي. فَقَالَتْ لاَ حَاجَةَ لِي بِذَلِكَ. فَسَمِعَ بِذَلِكَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَوْ بَلَغَهُ، فَذَكَرَ لِعَائِشَةَ، فَذَكَرَتْ عَائِشَةُ مَا قَالَتْ لَهَا، فَقَالَ " اشْتَرِيهَا وَأَعْتِقِيهَا، وَدَعِيهِمْ يَشْتَرِطُونَ مَا شَاءُوا ". فَاشْتَرَتْهَا عَائِشَةُ فَأَعْتَقَتْهَا وَاشْتَرَطَ أَهْلُهَا الْوَلاَءَ، فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " الْوَلاَءُ لِمَنْ أَعْتَقَ، وَإِنِ اشْتَرَطُوا مِائَةَ شَرْطٍ ".
Abdülvahid bin Eymen'den nakledildiğine göre babası Eymen şöyle anlattı: Aişe'nin yanına girip, "Ben Utbe bin Ebu Leheb'in kölesiydim. O ölünce oğulları bana mirasçı oldular ve beni İbn Ebu Amr'a sattılar. İbn Ebu Amr beni azat etti; Utbe'nin oğulları ise vela hakkını şart koştular" dedim. Bunun üzerine Aişe şöyle anlattı: Berire, mükatebe sözleşmesi yapmış olarak yanıma gelip, "Beni satın al ve azat et" dedi. Ben de, "Olur" dedim. Berire, "Vela hakkımı şart koşmadan beni satmıyorlar" dedi. Ben de, "Buna ihtiyacım yok" dedim. Nebi bunu duydu veya haber kendisine ulaştı. Konuyu Aişe'ye açınca Aişe, Berire'nin söylediklerini ona anlattı. Nebi, "Onu satın al ve azat et; bırak, istedikleri şartı koşsunlar" buyurdu. Aişe onu satın alıp azat etti; sahipleri de vela hakkını şart koştular. Bunun üzerine Nebi, "Vela hakkı azat edene aittir; yüz şart koşsalar bile" buyurdu.