أَخْبَرَنَا عَلِيُّ بْنُ حُجْرٍ، قَالَ حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، قَالَ حَدَّثَنَا حُمَيْدٌ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ قُحِطَ الْمَطَرُ عَامًا فَقَامَ بَعْضُ الْمُسْلِمِينَ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي يَوْمِ جُمُعَةٍ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَحَطَ الْمَطَرُ وَأَجْدَبَتِ الأَرْضُ وَهَلَكَ الْمَالُ . قَالَ فَرَفَعَ يَدَيْهِ وَمَا نَرَى فِي السَّمَاءِ سَحَابَةً فَمَدَّ يَدَيْهِ حَتَّى رَأَيْتُ بَيَاضَ إِبْطَيْهِ يَسْتَسْقِي اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ - قَالَ - فَمَا صَلَّيْنَا الْجُمُعَةَ حَتَّى أَهَمَّ الشَّابَّ الْقَرِيبَ الدَّارِ الرُّجُوعُ إِلَى أَهْلِهِ فَدَامَتْ جُمُعَةٌ فَلَمَّا كَانَتِ الْجُمُعَةُ الَّتِي تَلِيهَا قَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ تَهَدَّمَتِ الْبُيُوتُ وَاحْتَبَسَ الرُّكْبَانُ . قَالَ فَتَبَسَّمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِسُرْعَةِ مَلاَلَةِ ابْنِ آدَمَ وَقَالَ بِيَدَيْهِ " اللَّهُمَّ حَوَالَيْنَا وَلاَ عَلَيْنَا " . فَتَكَشَّطَتْ عَنِ الْمَدِينَةِ .
Enes (radıyallahü anh)’ten rivâyete göre, şöyle demiştir: Bir yıl kuraklık olmuştu. Cuma günü bazı Müslümanlar Peygamber’e (sallallahü aleyhi ve sellem) giderek: (Ey Allah’ın Rasûlü! Yağmurlar yağmaz oldu, topraklar kuraklaştı, hayvanlar mahvoldu.) diye yakındılar. Peygamber (sallallahü aleyhi ve sellem) hemen ellerini kaldırdı. Gökte hiçbir bulut görmüyorduk. Ellerini o kadar uzattı ki koltuk altlarının beyazlığını gördüm. Aziz ve Celil olan Allah’tan yağmur istedi. Enes diyor ki: (Biz daha cuma namazını bitirmeden, evi yakın olan genç bile ailesinin yanına nasıl döneceğini düşünmeye başladı. Yağmur tam bir hafta boyunca yağdı.) Ertesi cuma cemaat: (Ey Allah’ın Rasûlü! Çok yağmurdan dolayı evler yıkıldı, binitliler bile yola çıkamaz hâle geldi.) dediler. Bunun üzerine Rasûlüllah (sallallahü aleyhi ve sellem), insanoğlunun ne çabuk usanıp bıktığını görerek tebessüm etti ve ellerini kaldırarak şöyle dua etti: (Allah’ım, üzerimize değil çevremize yağdır.) Bunun üzerine bulutlar Medine’den dağıldı.