أَخْبَرَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ سَعْدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ حَدَّثَنَا عَمِّي، قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ صَالِحٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، أَنَّ عُبَيْدَ اللَّهِ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي ثَوْرٍ، حَدَّثَهُ ح، وَأَخْبَرَنَا عَمْرُو بْنُ مَنْصُورٍ، قَالَ حَدَّثَنَا الْحَكَمُ بْنُ نَافِعٍ، قَالَ أَنْبَأَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي ثَوْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ لَمْ أَزَلْ حَرِيصًا أَنْ أَسْأَلَ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ عَنِ الْمَرْأَتَيْنِ مِنْ أَزْوَاجِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم اللَّتَيْنِ قَالَ اللَّهُ لَهُمَا { إِنْ تَتُوبَا إِلَى اللَّهِ فَقَدْ صَغَتْ قُلُوبُكُمَا } وَسَاقَ الْحَدِيثَ وَقَالَ فِيهِ فَاعْتَزَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نِسَاءَهُ مِنْ أَجْلِ ذَلِكَ الْحَدِيثِ حِينَ أَفْشَتْهُ حَفْصَةُ إِلَى عَائِشَةَ تِسْعًا وَعِشْرِينَ لَيْلَةً . قَالَتْ عَائِشَةُ وَكَانَ قَالَ " مَا أَنَا بِدَاخِلٍ عَلَيْهِنَّ شَهْرًا " . مِنْ شِدَّةِ مَوْجِدَتِهِ عَلَيْهِنَّ حِينَ حَدَّثَهُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ حَدِيثَهُنَّ فَلَمَّا مَضَتْ تِسْعٌ وَعِشْرُونَ لَيْلَةً دَخَلَ عَلَى عَائِشَةَ فَبَدَأَ بِهَا فَقَالَتْ لَهُ عَائِشَةُ إِنَّكَ قَدْ كُنْتَ آلَيْتَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنْ لاَ تَدْخُلَ عَلَيْنَا شَهْرًا وَإِنَّا أَصْبَحْنَا مِنْ تِسْعٍ وَعِشْرِينَ لَيْلَةً نَعُدُّهَا عَدَدًا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " الشَّهْرُ تِسْعٌ وَعِشْرُونَ لَيْلَةً " .
İbn Abbâs (radıyallahü anh)’tan rivâyete göre, şöyle demiştir: Ömer b. Hattab’a, Allah’ın kendileri için: “Eğer tevbe ederseniz, zaten kalpleriniz buna meyletmiş bulunuyor…” buyurduğu, Rasûlüllah’ın (sallallahü aleyhi ve sellem) hanımlarından ikisi hakkındaki olayı sormayı çok arzu ediyordum. Hadisin devamında şöyle deniliyor: Peygamber’in sadece kendisine söylediği sırrı Hafsa, Âişe’ye ifşa edince Rasûlüllah (sallallahü aleyhi ve sellem) bu olaydan dolayı yirmi dokuz gece hanımlarından ayrılıp uzaklaşmıştı. Âişe diyor ki: Rasûlüllah (sallallahü aleyhi ve sellem), Allah onların yaptıklarını kendisine haber verince hanımlarına çok öfkelenmiş ve: “Bir ay süreyle onların yanına girmeyeceğim.” demişti. Olayın üzerinden yirmi dokuz gece geçince Âişe’nin (radıyallahü anha) yanına girdi ve ilk olarak ondan başladı. Bunun üzerine Âişe ona: “Ey Allah’ın Rasûlü! Sen, yanımıza bir ay girmeyeceğine yemin etmemiş miydin? Biz yirmi dokuz geceyi tek tek saydık.” dedi. Bunun üzerine Rasûlüllah (sallallahü aleyhi ve sellem): “Bir ay yirmi dokuz gecedir.” buyurdu.