أَخْبَرَنَا زِيَادُ بْنُ أَيُّوبَ، قَالَ حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ غُرَابٍ، قَالَ حَدَّثَنَا كَهْمَسُ بْنُ الْحَسَنِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ بُرَيْدَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ فَتَاةً، دَخَلَتْ عَلَيْهَا فَقَالَتْ إِنَّ أَبِي زَوَّجَنِي ابْنَ أَخِيهِ لِيَرْفَعَ بِي خَسِيسَتَهُ وَأَنَا كَارِهَةٌ . قَالَتِ اجْلِسِي حَتَّى يَأْتِيَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَجَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَخْبَرَتْهُ فَأَرْسَلَ إِلَى أَبِيهَا فَدَعَاهُ فَجَعَلَ الأَمْرَ إِلَيْهَا فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَدْ أَجَزْتُ مَا صَنَعَ أَبِي وَلَكِنْ أَرَدْتُ أَنْ أَعْلَمَ أَلِلنِّسَاءِ مِنَ الأَمْرِ شَىْءٌ
Âişe (radıyallahü anha)’dan rivâyete göre, şöyle demiştir: Bir genç kız Âişe’nin yanına gelerek: “Babam beni sadece itibar kazanmak için kardeşinin oğluyla nikahladı. Halbuki ben istemiyordum,” dedi. Âişe: “Peygamber (sallallahü aleyhi ve sellem) gelinceye kadar otur bakalım,” dedi. Nihayet Rasûlüllah (sallallahü aleyhi ve sellem) geldi ve kız durumu ona haber verdi. Rasûlüllah (sallallahü aleyhi ve sellem) kızın babasına haber göndererek onu çağırttı ve işi kızın tercihine bıraktı. Bunun üzerine kız: “Ey Allah’ın Rasûlü! Babamın yaptığı işi kabul ettim. Fakat evlenme işinde kadınların da söz hakkı var mı, onu öğrenmek istemiştim,” dedi.