أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ آدَمَ، وَهَارُونُ بْنُ إِسْحَاقَ الْهَمْدَانِيُّ، عَنْ عَبْدَةَ، عَنْ هِشَامٍ، - وَهُوَ ابْنُ عُرْوَةَ - عَنْ بَكْرِ بْنِ وَائِلٍ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ جَاءَ سَعْدُ بْنُ عُبَادَةَ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ إِنَّ أُمِّي مَاتَتْ وَعَلَيْهَا نَذْرٌ فَلَمْ تَقْضِهِ . قَالَ " اقْضِهِ عَنْهَا " .
İbn Abbâs (radıyallahü anh)’tan rivâyete göre, Sa’d b. Ubâde, Nebî’ye (sallallahü aleyhi ve sellem) gelerek: “Annem, üzerinde bir adak borcu olduğu ve onu yerine getiremediği hâlde öldü.” dedi. Nebî (sallallahü aleyhi ve sellem): “Onun adına o adağı yerine getir.” buyurdu.