أَخْبَرَنَا الْحَسَنُ بْنُ مُحَمَّدٍ الزَّعْفَرَانِيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا حَجَّاجُ بْنُ مُحَمَّدٍ، قَالَ ابْنُ جُرَيْجٍ أَخْبَرَنِي يَعْلَى، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّ نَاسًا، مِنْ أَهْلِ الشِّرْكِ أَتَوْا مُحَمَّدًا فَقَالُوا إِنَّ الَّذِي تَقُولُ وَتَدْعُو إِلَيْهِ لَحَسَنٌ لَوْ تُخْبِرُنَا أَنَّ لِمَا عَمِلْنَا كَفَّارَةً . فَنَزَلَتْ { وَالَّذِينَ لاَ يَدْعُونَ مَعَ اللَّهِ إِلَهًا آخَرَ } وَنَزَلَتْ { قُلْ يَا عِبَادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلَى أَنْفُسِهِمْ } .
İbn Abbâs'tan rivayet edildiğine göre, müşriklerden bazı kimseler Muhammed'e gelerek şöyle dediler: “Senin söylediğin ve insanları kendisine çağırdığın şey gerçekten güzeldir. Keşke bize, yaptıklarımızın bir kefareti bulunduğunu haber verseydin.” Bunun üzerine, “Onlar Allah ile beraber başka bir ilaha yalvarmazlar...” ayeti ile “De ki: Ey kendi nefisleri aleyhine haddi aşan kullarım...” ayeti nazil oldu.