أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الأَعْلَى، قَالَ حَدَّثَنَا يَزِيدُ، - وَهُوَ ابْنُ زُرَيْعٍ - قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، قَالَ حَدَّثَنَا قَتَادَةُ، أَنَّ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ، حَدَّثَهُمْ أَنَّ نَاسًا أَوْ رِجَالاً مِنْ عُكْلٍ أَوْ عُرَيْنَةَ قَدِمُوا عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّا أَهْلُ ضَرْعٍ وَلَمْ نَكُنْ أَهْلَ رِيفٍ . فَاسْتَوْخَمُوا الْمَدِينَةَ فَأَمَرَ لَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِذَوْدٍ وَرَاعٍ وَأَمَرَهُمْ أَنْ يَخْرُجُوا فِيهَا فَيَشْرَبُوا مِنْ لَبَنِهَا وَأَبْوَالِهَا فَلَمَّا صَحُّوا - وَكَانُوا بِنَاحِيَةِ الْحَرَّةِ - كَفَرُوا بَعْدَ إِسْلاَمِهِمْ وَقَتَلُوا رَاعِيَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَاسْتَاقُوا الذَّوْدَ فَبَعَثَ الطَّلَبَ فِي آثَارِهِمْ فَأُتِيَ بِهِمْ فَسَمَّرَ أَعْيُنَهُمْ وَقَطَّعَ أَيْدِيَهُمْ وَأَرْجُلَهُمْ ثُمَّ تَرَكَهُمْ فِي الْحَرَّةِ عَلَى حَالِهِمْ حَتَّى مَاتُوا .
Enes b. Mâlik (radıyallahü anh)’ten rivâyete göre, şöyle anlatmıştır: Ukl veya Ureyne kabilesinden bir grup insan Peygamber’in (sallallahü aleyhi ve sellem) yanına gelip, “Ey Allah’ın Rasûlü! Biz hayvancılıkla uğraşan kimseleriz, tarım bölgesi halkından değiliz” dediler. Medine’nin havası onlara ağır geldi. Rasûlüllah (sallallahü aleyhi ve sellem) onlara birkaç deve ile bir çoban verilmesini emretti; develerle birlikte çıkıp onların sütlerinden ve idrarlarından içmelerini söyledi. Onlar da bunu yaptılar. Sıhhat bulup Harre bölgesine geldiklerinde İslâm’dan çıktılar, Rasûlüllah’ın (sallallahü aleyhi ve sellem) çobanını öldürdüler ve develeri sürüp götürdüler. Rasûlüllah (sallallahü aleyhi ve sellem) hemen peşlerinden adam gönderdi ve yakalanıp getirildiler. Gözleri oyuldu, elleri ve ayakları kesildi. O hâlde Harre’de bırakıldılar ve orada öldüler.