أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلاَءِ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ عَمْرِو بْنِ مُرَّةَ، عَنْ سَالِمِ بْنِ أَبِي الْجَعْدِ، عَنْ أَبِي بَرْزَةَ، قَالَ تَغَيَّظَ أَبُو بَكْرٍ عَلَى رَجُلٍ فَقُلْتُ مَنْ هُوَ يَا خَلِيفَةَ رَسُولِ اللَّهِ قَالَ لِمَ قُلْتُ لأَضْرِبَ عُنُقَهُ إِنْ أَمَرْتَنِي بِذَلِكَ . قَالَ أَفَكُنْتَ فَاعِلاً قُلْتُ نَعَمْ . قَالَ فَوَاللَّهِ لأَذْهَبَ عِظَمُ كَلِمَتِي الَّتِي قُلْتُ غَضَبَهُ ثُمَّ قَالَ مَا كَانَ لأَحَدٍ بَعْدَ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم .
Ebû Berze’den (radıyallahü anh) rivâyete göre, şöyle demiştir: Ebû Bekir bir adama çok kızdı. Ben, “Ey Allah’ın Rasûlü’nün halifesi, o kimdir?” dedim. O da, “Niçin sordun?” dedi. Ben, “Bana emredersen boynunu vurmak için.” dedim. Ebû Bekir, “Bunu gerçekten yapar mıydın?” dedi. Ben de, “Evet.” dedim. Allah’a yemin olsun ki söylediğim sözün ciddiyeti Ebû Bekir’in öfkesini giderdi. Sonra şöyle dedi: “Bu yetki, Muhammed’den (sallallahü aleyhi ve sellem) sonra hiç kimseye ait değildir.”