أَخْبَرَنَا يُوسُفُ بْنُ حَمَّادٍ، قَالَ حَدَّثَنَا بِشْرُ بْنُ مَنْصُورٍ، عَنْ عَاصِمٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سَرْجِسَ، قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا سَافَرَ يَتَعَوَّذُ مِنْ وَعْثَاءِ السَّفَرِ وَكَآبَةِ الْمُنْقَلَبِ وَالْحَوْرِ بَعْدَ الْكَوْرِ وَدَعْوَةِ الْمَظْلُومِ وَسُوءِ الْمَنْظَرِ .
Abdullah b. Sercis (radıyallahü anh)’ten rivâyete göre, Nebî (sallallahü aleyhi ve sellem) yolculuğa çıktığında yolculuğun yorgunluk ve sıkıntılarından, dönüşün kederinden, iyi durumdan sonra kötü duruma düşmekten, mazlumun bedduasından ve kötü bir manzarayla karşılaşmaktan Allah’a sığınırdı.