حَدَّثَنَا سُوَيْدُ بْنُ سَعِيدٍ، وَأَحْمَدُ بْنُ ثَابِتٍ الْجَحْدَرِيُّ، قَالاَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ الثَّقَفِيُّ، عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ إِذَا خَطَبَ احْمَرَّتْ عَيْنَاهُ وَعَلاَ صَوْتُهُ وَاشْتَدَّ غَضَبُهُ كَأَنَّهُ مُنْذِرُ جَيْشٍ يَقُولُ " صَبَّحَكُمْ مَسَّاكُمْ " . وَيَقُولُ " بُعِثْتُ أَنَا وَالسَّاعَةَ كَهَاتَيْنِ " . وَيَقْرِنُ بَيْنَ إِصْبَعَيْهِ السَّبَّابَةِ وَالْوُسْطَى ثُمَّ يَقُولُ " أَمَّا بَعْدُ فَإِنَّ خَيْرَ الأُمُورِ كِتَابُ اللَّهِ وَخَيْرَ الْهَدْىِ هَدْىُ مُحَمَّدٍ وَشَرَّ الأُمُورِ مُحْدَثَاتُهَا وَكُلَّ بِدْعَةٍ ضَلاَلَةٌ " . وَكَانَ يَقُولُ " مَنْ تَرَكَ مَالاً فَلأَهْلِهِ وَمَنْ تَرَكَ دَيْنًا أَوْ ضَيَاعًا فَعَلَىَّ وَإِلَىَّ " .
Cabir b. Abdillah r.a.'den rivayet edildiğine göre şöyle demiştir: Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem hutbe okuduğu zaman gözleri kızarır, sesi yükselir ve öfkesi şiddetlenirdi. Sanki kendisi, düşman ordusuna karşı halkı uyaran ve “Düşman size sabahleyin veya akşamleyin baskın yapacak!” diyen bir gözcü gibiydi. “Kıyamet ile ben şu ikisi gibi gönderildim.” derdi. Böyle söylerken şehadet parmağı ile onun yanındaki orta parmağını birleştirirdi. Sonra derdi ki: “Sözlerin en hayırlısı Allah Teala'nın Kitabı'dır. Yolların en güzeli Muhammed s.a.v.'in yoludur. İşlerin en kötüsü sonradan ihdas edilenlerdir. Her bid'at dalalettir.” Resulullah s.a.v. şöyle de derdi: “Kim mal bırakırsa, bıraktığı mal ailesinindir. Kim borç veya bakıma muhtaç kimseler bırakırsa onların sorumluluğu bana aittir ve bana gelirler.”