حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ خَالِدِ بْنِ خِدَاشٍ، وَعَلِيُّ بْنُ الْحُسَيْنِ بْنِ إِشْكَابَ، قَالاَ حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ ابْنُ عُلَيَّةَ، عَنْ يُونُسَ، عَنِ الْحَسَنِ، قَالَ قَالَ سَمُرَةُ حَفِظْتُ سَكْتَتَيْنِ فِي الصَّلاَةِ سَكْتَةً قَبْلَ الْقِرَاءَةِ وَسَكْتَةً عِنْدَ الرُّكُوعِ . فَأَنْكَرَ ذَلِكَ عَلَيْهِ عِمْرَانُ بْنُ الْحُصَيْنِ فَكَتَبُوا إِلَى الْمَدِينَةِ إِلَى أُبَىِّ بْنِ كَعْبٍ فَصَدَّقَ سَمُرَةَ .
Hasen-i Basri (r.a.)'den rivayet edildiğine göre, Semure bin Cündüb (r.a.)'in şöyle dediğini söylemiştir: Ben, kıraatten önce bir sekte ve rüku zamanı bir sekte olmak üzere namazda iki sekteyi hıfzettim. İmran bin el-Husayn (r.a.), onun bu sözünü kabul etmedi. Bunun üzerine durumu Medine'deki Ubeyy bin Ka'b (r.a.)'a yazdılar. Ubeyy (r.a.), Semure (r.a.)'ı tasdik etti.