حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ عَمَّارٍ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ عَيَّاشٍ، حَدَّثَنَا حُمَيْدُ بْنُ أَبِي سَوِيَّةَ، قَالَ سَمِعْتُ ابْنَ هِشَامٍ، يَسْأَلُ عَطَاءَ بْنَ أَبِي رَبَاحٍ عَنِ الرُّكْنِ الْيَمَانِيِّ، وَهُوَ يَطُوفُ بِالْبَيْتِ فَقَالَ عَطَاءٌ حَدَّثَنِي أَبُو هُرَيْرَةَ أَنَّ النَّبِيَّ ـ صلى الله عليه وسلم ـ قَالَ " وُكِلَ بِهِ سَبْعُونَ مَلَكًا فَمَنْ قَالَ اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ الْعَفْوَ وَالْعَافِيَةَ فِي الدُّنْيَا وَالآخِرَةِ رَبَّنَا آتِنَا فِي الدُّنْيَا حَسَنَةً وَفِي الآخِرَةِ حَسَنَةً وَقِنَا عَذَابَ النَّارِ - قَالُوا آمِينَ " . فَلَمَّا بَلَغَ الرُّكْنَ الأَسْوَدَ قَالَ يَا أَبَا مُحَمَّدٍ مَا بَلَغَكَ فِي هَذَا الرُّكْنِ الأَسْوَدِ فَقَالَ عَطَاءٌ حَدَّثَنِي أَبُو هُرَيْرَةَ أَنَّهُ سَمِعَ رَسُولَ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ يَقُولُ " مَنْ فَاوَضَهُ فَإِنَّمَا يُفَاوِضُ يَدَ الرَّحْمَنِ " . قَالَ لَهُ ابْنُ هِشَامٍ يَا أَبَا مُحَمَّدٍ فَالطَّوَافُ قَالَ عَطَاءٌ حَدَّثَنِي أَبُو هُرَيْرَةَ أَنَّهُ سَمِعَ النَّبِيَّ ـ صلى الله عليه وسلم ـ يَقُولُ " مَنْ طَافَ بِالْبَيْتِ سَبْعًا وَلاَ يَتَكَلَّمُ إِلاَّ بِسُبْحَانَ اللَّهِ وَالْحَمْدُ لِلَّهِ وَلاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَاللَّهُ أَكْبَرُ وَلاَ حَوْلَ وَلاَقُوَّةَ إِلاَّ بِاللَّهِ مُحِيَتْ عَنْهُ عَشْرُ سِيِّئَاتٍ وَكُتِبَتْ لَهُ عَشْرُ حَسَنَاتٍ وَرُفِعَ لَهُ بِهَا عَشْرُ دَرَجَاتٍ وَمَنْ طَافَ فَتَكَلَّمَ وَهُوَ فِي تِلْكَ الْحَالِ خَاضَ فِي الرَّحْمَةِ بِرِجْلَيْهِ كَخَائِضِ الْمَاءِ بِرِجْلَيْهِ " .
Humeyd bin Ebî Seviyye'den; Şöyle demiştir: Atâ bin Ebî Rabâh Ka'be'yi tavaf ederken İbn-i Hişâm'ın kendisine Rükn-i Yemânî hakkında soru sorduğunu işittim. Atâ bin Ebî Rabâh (r.a.): Ebû Hureyre (r.a.), Nebi (Sallallahu Aleyhi ve Sellem)'in şöyle buyurduğunu bana rivayet etti, dedi: «Rükn-i Yemânî yanında yetmiş melek görevlendirilmiştir. Kim orada, 'Allahım! Şüphesiz ben senden af ve dünyada ve âhirette afiyet dilerim. Ey Rabbimiz! Bize dünyada iyiyi, âhirette de iyiyi ver ve bizi ateşin azabından koru' diye dua ederse o melekler, 'Âmin' derler.» Atâ bin Ebî Rabâh Hacer-i Esved'in bulunduğu köşeye ulaşınca İbn-i Hişâm ona: Yâ Ebâ Muhammed! Şu Hacer-i Esved hakkında sana ne bilgi ulaşmış? diye sordu. Bunun üzerine Atâ: Ebû Hureyre (r.a.), Resulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem)'in şöyle buyurduğunu işittiğini bana rivayet etti, dedi: «Kim Hacer-i Esved'e yönelirse şüphesiz o kimse Rahman'a yönelmiş, yani O'na bey'at ve ahit etmiş olur.» İbn-i Hişâm, Atâ bin Ebî Rabâh'a: Yâ Ebâ Muhammed! Tavafın fazileti hakkında işittiğin nedir? dedi. Atâ: Ebû Hureyre (r.a.), Nebi (Sallallahu Aleyhi ve Sellem)'in şöyle buyurduğunu işittiğini bana rivayet etti, dedi: «Kim Ka'be'yi yedi defa tavaf eder ve tavaf esnasında, 'Allah'ın her nevî noksanlıklardan pâk ve nezih olduğuna inanırım. Hamd Allah'a mahsustur. Allah'tan başka ilâh yoktur ve Allah her şeyden büyüktür. Günahlardan dönüş ve ibadete güç ancak Allah'ın yardımıyladır' sözünden başka bir şey, yani dünya ile ilgili bir söz konuşmazsa onun on günahı silinir, onun için on hasene yazılır ve bu ibadet sayesinde onun mertebesi on derece yükselir. Kim de tavaf eder ve tavaf esnasında konuşursa, ayakları suya batan kimse gibi rahmete batar.»