حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا خَالِي، يَعْلَى عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ أَبِي الشَّعْثَاءِ، قَالَ قِيلَ لاِبْنِ عُمَرَ إِنَّا نَدْخُلُ عَلَى أُمَرَائِنَا فَنَقُولُ الْقَوْلَ فَإِذَا خَرَجْنَا قُلْنَا غَيْرَهُ . قَالَ كُنَّا نَعُدُّ ذَلِكَ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ النِّفَاقَ .
Ebu'ş-Şa'sa'dan rivayet edildiğine göre, İbn-i Ömer (r.a.)'e: Biz emirlerimizin yanına girip bir söz söyleriz. Sonra dışarı çıktığımız zaman başka bir söz söyleriz, denilmiş; İbn-i Ömer (r.a.) de: Resulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) hayatta iken biz bunu münafıklık sayardık, demiştir.