حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ الْمِقْدَادَ بْنَ الأَسْوَدِ، دَخَلَ عَلَى عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ بِالسُّقْيَا وَهُوَ يَنْجَعُ بَكَرَاتٍ لَهُ دَقِيقًا وَخَبَطًا فَقَالَ هَذَا عُثْمَانُ بْنُ عَفَّانَ يَنْهَى عَنْ أَنْ يُقْرَنَ بَيْنَ الْحَجِّ وَالْعُمْرَةِ . فَخَرَجَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ وَعَلَى يَدَيْهِ أَثَرُ الدَّقِيقِ وَالْخَبَطِ - فَمَا أَنْسَى أَثَرَ الدَّقِيقِ وَالْخَبَطِ عَلَى ذِرَاعَيْهِ - حَتَّى دَخَلَ عَلَى عُثْمَانَ بْنِ عَفَّانَ فَقَالَ أَنْتَ تَنْهَى عَنْ أَنْ يُقْرَنَ بَيْنَ الْحَجِّ وَالْعُمْرَةِ فَقَالَ عُثْمَانُ ذَلِكَ رَأْيِي . فَخَرَجَ عَلِيٌّ مُغْضَبًا وَهُوَ يَقُولُ لَبَّيْكَ اللَّهُمَّ لَبَّيْكَ بِحَجَّةٍ وَعُمْرَةٍ مَعًا . قَالَ مَالِكٌ الأَمْرُ عِنْدَنَا أَنَّ مَنْ قَرَنَ الْحَجَّ وَالْعُمْرَةَ لَمْ يَأْخُذْ مِنْ شَعَرِهِ شَيْئًا وَلَمْ يَحْلِلْ مِنْ شَىْءٍ حَتَّى يَنْحَرَ هَدْيًا إِنْ كَانَ مَعَهُ وَيَحِلُّ بِمِنًى يَوْمَ النَّحْرِ .
Cafer b. Muhammed'in babasından rivayet edildiğine göre, Mikdad b. Esved, Sukya'da bulunan Ali b. Ebî Talib'in yanına girdi. Ali, genç develerine un ve ağaç yaprakları karıştırılmış yem veriyordu. Mikdad ona: «İşte Osman b. Affan, hac ile umrenin birlikte yapılmasını yasaklıyor» dedi. Bunun üzerine Ali b. Ebî Talib, ellerinde un ve yaprak izleri olduğu hâlde çıktı. Ravi: «Kollarındaki un ve yaprak izlerini hiç unutmam» dedi. Nihayet Osman b. Affan'ın yanına girerek: «Hac ile umrenin birlikte yapılmasını sen mi yasaklıyorsun?» diye sordu. Osman: «Bu benim görüşümdür» dedi. Ali öfkeli bir hâlde dışarı çıktı ve: «Lebbeyk Allahümme lebbeyk! Hac ve umre için birlikte lebbeyk!» diyordu. Malik şöyle dedi: Bizde uygulama şudur: Hac ile umreyi birlikte yapan kimse, yanında kurbanlığı varsa onu kesinceye kadar saçından hiçbir şey almaz ve ihram yasaklarından hiçbirinden çıkmaz. Kurban günü Mina'da ihramdan çıkar.