وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، أَنَّهُ بَلَغَهُ أَنَّ سَعِيدَ بْنَ الْمُسَيَّبِ، وَسُلَيْمَانَ بْنَ يَسَارٍ، سُئِلاَ عَنْ رَجُلٍ، زَوَّجَ عَبْدًا لَهُ جَارِيَةً فَطَلَّقَهَا الْعَبْدُ الْبَتَّةَ ثُمَّ وَهَبَهَا سَيِّدُهَا لَهُ هَلْ تَحِلُّ لَهُ بِمِلْكِ الْيَمِينِ فَقَالاَ لاَ تَحِلُّ لَهُ حَتَّى تَنْكِحَ زَوْجًا غَيْرَهُ .
Malik'e ulaştığına göre Saîd b. Müseyyeb ile Süleyman b. Yesâr'a şu mesele soruldu: Bir adam, kölesini kendi câriyesiyle evlendirdi. Köle de câriyeyi kesin olarak boşadı. Sonra efendisi câriyeyi köleye bağışladı. Câriye, mülkiyet hakkıyla ona helal olur mu? İkisi de: «Başka bir kocayla evlenmedikçe ona helal olmaz» dediler.