وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ يَقُولُ إِذَا مَلَّكَ الرَّجُلُ امْرَأَتَهُ أَمْرَهَا فَالْقَضَاءُ مَا قَضَتْ بِهِ إِلاَّ أَنْ يُنْكِرَ عَلَيْهَا وَيَقُولَ لَمْ أُرِدْ إِلاَّ وَاحِدَةً فَيَحْلِفُ عَلَى ذَلِكَ وَيَكُونُ أَمْلَكَ بِهَا مَا كَانَتْ فِي عِدَّتِهَا .
Nâfi'den: Abdullah b. Ömer şöyle derdi: "Koca, karısına boşama yetkisini verirse hüküm, karının verdiği hükümdür. Ancak koca buna itiraz ederek, 'Ben yalnız bir talak kastettim' derse bunun üzerine yemin eder ve kadın iddeti içinde bulunduğu sürece ona dönme hakkına daha çok sahip olur."