وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ حُمَيْدِ بْنِ قَيْسٍ الْمَكِّيِّ، عَنْ رَجُلٍ، يُقَالُ لَهُ ذَفِيفٌ أَنَّهُ قَالَ سُئِلَ ابْنُ عَبَّاسٍ عَنِ الْعَزْلِ فَدَعَا جَارِيَةً لَهُ فَقَالَ أَخْبِرِيهِمْ . فَكَأَنَّهَا اسْتَحْيَتْ . فَقَالَ هُوَ ذَلِكَ أَمَّا أَنَا فَأَفْعَلُهُ . يَعْنِي أَنَّهُ يَعْزِلُ . قَالَ مَالِكٌ لاَ يَعْزِلُ الرَّجُلُ عَنِ الْمَرْأَةِ الْحُرَّةِ إِلاَّ بِإِذْنِهَا وَلاَ بَأْسَ أَنْ يَعْزِلَ عَنْ أَمَتِهِ بِغَيْرِ إِذْنِهَا وَمَنْ كَانَتْ تَحْتَهُ أَمَةُ قَوْمٍ فَلاَ يَعْزِلُ إِلاَّ بِإِذْنِهِمْ .
Humeyd b. Kays el-Mekkî'den: Zafîf denilen bir adamın anlattığına göre İbn Abbas'a azil hakkında soru soruldu. İbn Abbas bir cariyesini çağırarak: «Onlara haber ver» dedi. Cariye utanır gibi oldu. Bunun üzerine İbn Abbas: «Evet, öyledir; ben de bunu yaparım» dedi. Yani azil yaptığını söyledi. Malik dedi ki: «Bir erkek, hür bir kadının izni olmadan ondan azil yapamaz. Kendi cariyesinden, onun izni olmadan azil yapmasında sakınca yoktur. Başkasına ait bir cariyeyle evli olan kimse ise sahiplerinin izni olmadan ondan azil yapamaz.»