وَحَدَّثَنِي مَالِكٌ، أَنَّهُ بَلَغَهُ أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ، أَوْ عُثْمَانَ بْنَ عَفَّانَ قَضَى أَحَدُهُمَا فِي امْرَأَةٍ غَرَّتْ رَجُلاً بِنَفْسِهَا وَذَكَرَتْ أَنَّهَا حُرَّةٌ فَتَزَوَّجَهَا فَوَلَدَتْ لَهُ أَوْلاَدًا فَقَضَى أَنْ يَفْدِيَ وَلَدَهُ بِمِثْلِهِمْ. قَالَ يَحْيَى سَمِعْتُ مَالِكًا يَقُولُ وَالْقِيمَةُ أَعْدَلُ فِي هَذَا إِنْ شَاءَ اللَّهُ.
Mâlik'ten: Kendisine ulaştığına göre, Ömer b. Hattâb veya Osman b. Affân'dan biri, hür olduğunu söyleyerek bir adamı kendisi hakkında aldatan, adamın da evlenip çocuk sahibi olduğu bir kadın hakkında, adamın çocuklarını benzerleriyle fidye vererek kurtarmasına hükmetti. Yahyâ der ki: Mâlik'in, "Bu hususta bedellerinin ödenmesi, inşallah, daha âdildir" dediğini işittim.