حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ رَبِيعَةَ بْنِ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ، أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ، قَالَ لِرَجُلٍ خَرَجَ بِجَارِيَةٍ لاِمْرَأَتِهِ مَعَهُ فِي سَفَرٍ فَأَصَابَهَا فَغَارَتِ امْرَأَتُهُ . فَذَكَرَتْ ذَلِكَ لِعُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ فَسَأَلَهُ عَنْ ذَلِكَ فَقَالَ وَهَبَتْهَا لِي . فَقَالَ عُمَرُ لَتَأْتِينِي بِالْبَيِّنَةِ أَوْ لأَرْمِيَنَّكَ بِالْحِجَارَةِ . قَالَ فَاعْتَرَفَتِ امْرَأَتُهُ أَنَّهَا وَهَبَتْهَا لَهُ .
Ebû Abdurrahman oğlu Rebîa'dan: Bir adam, karısının câriyesini bir yolculuğunda beraberinde götürdü ve onunla münasebette bulundu. Karısı kıskandı ve durumu Ömer b. Hattâb'a bildirdi. Ömer adamı bu konuda sorguya çekince adam, "Câriyeyi karım bana bağışladı" dedi. Bunun üzerine Ömer, "Ya bana delil getirirsin ya da seni taşlatırım" dedi. Bunun üzerine karısı, câriyeyi kocasına bağışladığını itiraf etti.