وعَنْ أبي عبد الله جَابِرٍ بن عبد الله الأنصاري رضي الله عنهما قال: كُنَّا مَعَ النَّبِيِّ ﷺ فِي غَزَاةٍ فَقال: إن بِالْمَدِينَةِ لَرِجَالًا مَا سِرْتُمْ مَسِيرًا، وَلاَ قَطَعْتُمْ وَادِيًا إلا كانوا مَعَكُمْ، حَبَسَهُمُ الْمَرَضُ. وفي رواية: إلا شَرِكُوكُمْ في الأجر. وعَنْ أنس رضي الله عنه قال: رَجَعْنَا مِنْ غَزْوَةِ تَبُوكَ مَعَ النبي ﷺ فَقال: إن أقوامًا خَلْفَنَا بِالْمَدِينَةِ مَا سَلَكْنَا شِعْبًا وَلاَ وَادِيًا إلا وَهُمْ مَعَنَا، حَبَسَهُمُ العُذْرُ.
Ebû Abdullah Câbir İbn Abdullah el-Ensârî (Allah onlardan razı olsun) şöyle demiştir: Peygamberimiz (sallallahu aleyhi ve sellem) ile birlikte bir savaşta beraberdik. Buyurdular ki: “Hasta olmaları yüzünden Medine’de kalıp savaşa katılamayan öyle kimseler var ki siz bir yolda yürüdüğünüz ve bir vadiyi geçtiğinizde onlar, niyetlerinden dolayı sizinle beraber gibidirler.” Başka bir rivayette ise: “Sevap kazanmakta onlar size ortak oldular.” şeklindedir. Yine Enes’ten (Allah ondan razı olsun) rivayet edildiğine göre şöyle demiştir: Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) ile Tebük Savaşı’ndan döndüğümüzde şöyle buyurdular: “Medine’de bizim arkamızda kalan öyle kimseler var ki herhangi bir dağ yolunu veya bir vadiyi geçsek onlar da bizimle beraberdirler; onları özürleri alıkoymuştur.”