عَنْ أُمِّ سَلَمَةَ رضي الله عنها قالت: قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَلِيَ أَجْرٌ فِي بَنِي أَبِي سَلَمَةَ أَنْ أُنْفِقَ عَلَيْهِمْ، وَلَسْتُ بِتَارِكَتِهِمْ هَكَذَا وَهَكَذَا، إِنَّمَا هُمْ بَنِيَّ؟ فَقَالَ: نَعَمْ، لَكِ أَجْرُ مَا أَنْفَقْتِ عَلَيْهِمْ
Ümmü Seleme (Allah ondan razı olsun) şöyle demiştir: Ey Allah’ın Rasulü! (Eski kocam) Ebu Seleme’nin çocuklarına yaptığım harcamalarda benim için sevap var mıdır? Onları öylece muhtaç durumda bırakacak değilim ya! Onlar da benim kendi çocuklarımdır, diye sordum. Rasulullah (sallallahu aleyhi vesellem) şöyle buyurdu: “Evet, onlara yaptığın harcamanın sevabı sana verilecektir.” (Buhari, Nefakat 14; Müslim, Zekât 47)