عَنْ عَائِشَةَ رَضِي اللَّهُ عَنْهَا قالت: مَا غِرْتُ عَلَى أَحَدٍ مِنْ نِسَاءِ النَّبِيِّ ﷺ مَا غِرْتُ عَلَى خَدِيجَةَ رَضِي اللَّهُ عَنْهَا، وَمَا رَأَيْتُهَا قط، وَلَكِنْ كان النَّبِيُّ ﷺ يُكْثِرُ ذِكْرَهَا، وَرُبَّمَا ذَبَحَ الشَّاةَ، ثُمَّ يُقَطِّعُهَا أَعْضَاءً، ثُمَّ يَبْعَثُهَا فِي صَدَائِقِ خَدِيجَةَ، فَرُبَّمَا قُلْتُ لَهُ: كَأَنْ لَمْ يَكُنْ فِي الدُّنْيَا إلا خَدِيجَةُ! فَيَقُولُ: إنهَا كانت وَكانت، وَكان لِي مِنْهَا وَلَدٌ. وَفِي رِوَايَةٍ: وَإن كان لَيَذْبَحُ الشَّاةَ، فَيُهْدِي فِي خَلاَئِلِهَا مِنْهَا مَا يَسَعُهُنَّ. وَفِي رِوَايَةٍ: كان إذا ذَبَحَ الشَّاةَ يَقُولُ: أَرْسِلُوا بِهَا إِلَى أَصْدِقَاءِ خَدِيجَةَ. وَفِي رِوَايَةٍ قالتْ: اسْتَأْذَنَتْ هَالَةُ بِنْتُ خُوَيْلِدٍ أُخْتُ خَدِيجَةَ عَلَى رَسُولِ اللهِ ﷺ، فَعَرَفَ اسْتِئْذَانَ خَدِيجَةَ، فَارْتَاحَ لِذلِكَ فَقال: اَللَّهُمَّ، هَالَةُ بِنْتُ خُوَيْلِدٍ.
Aişe (Allah ondan razı olsun) şöyle demiştir: Peygamber (sallallahu aleyhi vesellem)’in hanımlarından hiçbirini Hatice’yi kıskandığım kadar kıskanmadım. Hâlbuki ben onu görmüş bile değildim. Fakat Rasulullah (sallallahu aleyhi vesellem) onu çok anıyordu. Bir koyun kesip etini parçaladığında çoğu zaman Hatice’nin dostlarına yollardı. Bazen, “Sanki dünyada Hatice’den başka bir kadın yok!” derdim. O da, “O şöyleydi, böyleydi,” diye özelliklerini sayar ve “Çocuklarım da ondan oldu,” derdi. Değişik bir rivayette Hz. Aişe şöyle demiştir: Rasulullah koyun kesecek olursa Hatice’nin arkadaşlarına da yetecek kadar gönderirdi. Başka bir rivayette Hz. Aişe şöyle demiştir: Rasulullah (sallallahu aleyhi vesellem) koyun kestiği zaman, “Ondan Hatice’nin dostlarına da gönderin,” derdi. Diğer bir rivayette Hz. Aişe şöyle demiştir: Hz. Hatice’nin kız kardeşi Huveylid’in kızı Hale, bir gün Rasulullah’ın huzuruna girmek için izin istemişti. Rasulullah, Hatice’nin izin isteyişini hatırlayarak duygulandı ve “Allah’ım! Bu, Huveylid’in kızı Hale’dir,” dedi.