عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ رضي الله عنه قَالَ: خَرَجْتُ مَعَ جَرِيرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ الْبَجَلِيِّ رضي الله عنه فِي سَفَرٍ، فَكَانَ يَخْدُمُنِي، فَقُلْتُ لَهُ: لَا تَفْعَلْ، فَقَالَ: إِنِّي قَدْ رَأَيْتُ الْأَنْصَارَ تَصْنَعُ بِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم شَيْئًا، آلَيْتُ عَلَى نَفْسِي أَنْ لَا أَصْحَبَ أَحَدًا مِنْهُمْ إِلَّا خَدَمْتُهُ.
Enes ibni Malik (Allah ondan razı olsun) şöyle demiştir: Cerir ibni Abdullah el-Beceli (Allah ondan razı olsun) ile bir yolculuğa çıkmıştım. Benden yaşlı olmasına rağmen bana hizmet ediyordu. Ona, “Böyle yapma!” deyince bana şöyle söyledi: “Ben, ensarın Resûlullah’a (sallallahu aleyhi ve sellem) ne büyük hizmet ve hürmet ettiklerini gördüm ve kendi kendime, ‘Eğer ensardan biriyle arkadaşlık edersem ben de ona hizmet edeyim.’ diye yemin etmiştim.”