وعن إبراهيمَ بنِ عبدِ الرحمنِ بنِ عوفٍ، أن عبدَ الرحمنِ بنَ عوفٍ رضي الله عنه، أُتيَ بطعامٍ وكان صائمًا، فقال: قُتل مصعبُ بنُ عميرٍ، وهو خيرٌ مني، فلم يوجد له ما يُكفَّن فيه إلا بُردةٌ، إن غُطِّي بها رأسُه بدت رجلاه، وإن غُطِّي بها رجلاه بدا رأسُه، ثم بُسط لنا من الدنيا ما بُسط، أو قال: أُعطينا من الدنيا ما أُعطينا، وقد خشينا أن تكون حسناتنا عُجِّلت لنا. ثم جعل يبكي حتى ترك الطعام.
İbrahim İbni Abdurrahman İbni Avf’tan rivayet edildiğine göre, oruçlu olduğu bir gün Abdurrahman İbni Avf’ın (Allah ondan razı olsun) önüne yemek getirildi. Yemeğe bakıp şunları söyledi: “Mus‘ab İbni Umeyr şehit edildi. O benden daha hayırlı bir kuldu, fakat kefen olarak bir hırkadan başka bir şeyi yoktu. Onunla başı örtülse ayakları, ayakları örtülse başı açıkta kalıyordu. Sonraları bize dünyalık her şey bol bol verildi de böyle sofralar hazırlanır oldu. İyiliklerimizin karşılığının bu dünyada peşin verilmiş olmasından korkup endişeleniyorum,” dedi ve ağlamaya başlayarak yemeği bıraktı.