عن ابنِ عُمَرَ رضي الله عنهما أَنَّ رسُولَ الله صلى الله عليه وسلم عاد سَعْدَ بنَ عُبَادَةَ رضي الله عنه، وَمَعَهُ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَوْفٍ، وَسَعْدُ بْنُ أَبي وَقَّاصٍ، وَعَبْدُ الله بْنُ مَسْعُودٍ رضي الله عنهم، فَبَكَى رسولُ الله صلى الله عليه وسلم، فلمَّا رَأَى القوْمُ بُكاءَ رسولِ الله صلى الله عليه وسلم بَكَوْا، فقال: أَلا تَسْمَعُونَ؟ إنَّ الله لا يُعَذِّبُ بِدَمعِ العَيْنِ، وَلا بِحُزْنِ القَلْبِ، وَلكِنْ يُعَذِّبُ بِهذَا أَوْ يَرْحَمُ، وَأَشَارَ إلى لِسانِهِ.
İbni Ömer (Allah onlardan razı olsun)'den rivayet edildiğine göre Rasûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem), yanında Abdurrahman ibni Avf, Sa’d ibni Ebu Vakkas ve Abdullah ibni Mes’ud (Allah onlardan razı olsun) bulunduğu hâlde Sa’d ibni Ubade’yi ziyaret etti. Onu ağır hasta görünce Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) ağladı. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem)’in ağladığını gören ashâb da ağladılar. Bunun üzerine Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem): “Bilmez misiniz, gerçekten Allah gözyaşı ve kalbin elemi sebebiyle kişiye azap etmez; fakat dilini işaret ederek bunun yüzünden ölüye ya azap eder ya da merhamet eder.” buyurdu. (Buhârî, Cenâiz 44; Müslim, Cenâiz 2)