وعن أبي الأسودِ قال: قَدِمْتُ المَدِينَةَ، فَجَلَسْتُ إلى عُمَرَ بنِ الخَطَّابِ رضي الله عنه، فَمَرَّتْ بِهِمْ جِنَازَةٌ، فَأُثني عَلى صَاحِبِها خَيْراً، فقال عُمَرُ: وَجَبَتْ، ثم مُرَّ بِأُخْرَى، فَأُثنِي على صَاحِبِها خَيْراً، فَقَالَ عُمَرُ: وَجَبَتْ، ثم مُرَّ بِالثَالِثَةِ، فَأُثنِي عَلى صَاحِبِها شَرًّا، فقَالَ عُمَرُ: وَجَبَتْ، قَالَ أَبُو الأَسْوَدِ: فَقُلْتُ: وما وجَبَتْ، يَا أَمِيرَ المُؤمِنِينَ؟ قال: قُلْتُ كما قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم: أَيُّمَا مُسلِمٍ شَهِد لهُ أَربَعَةٌ بِخَيْرٍ، أَدخَلَهُ الله الجَنَّةَ، فَقُلنَا: وثَلاَثَةٌ؟ قال: «وثَلاَثَةٌ» فقلنا: واثنَانِ؟ قال: «واثنَانِ» ثُمَّ لَمْ نَسْأَلْهُ عَنِ الواحِدِ.
Ebü’l-Esved’den rivayet edildiğine göre şöyle demiştir: Medine’ye geldim ve Hz. Ömer’in yanında oturdum. Yanımızdan bir cenaze geçti. Bu kimse hayırla anıldı. Bunun üzerine Ömer “Kesinleşti” dedi. Sonra bir başka tabut daha geçti. Onun içindeki de hayırla anıldı. Ömer yine “Kesinleşti” dedi. Daha sonra üçüncü bir tabut geçti, o da kötülükle anıldı. Ömer yine “Kesinleşti” dedi. Bu defa ben kendisine: Ne kesinleşti ey müminlerin emiri, dedim. O da şöyle cevap verdi: Ben Rasûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem)’in buyurduğu gibi söyledim. Çünkü o: “Bir Müslüman hakkında dört kişi hayırla şahitlikte bulunursa Allah onu cennete koyar” buyurmuştu. Biz kendisine: Peki üç kişi şehadet ederse, dedik. “Üç kişi şehadet ederse de aynıdır” buyurdu. Ya iki kişi şehadet ederse, dedik. “İki kişi şehadet etse yine aynıdır” buyurdu. Artık bir kişinin şahitliğini de sormadık.