وعنِ ابنِ عمرَ رَضِيَ اللهُ عَنْهُمَا قال: كانَ رسولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إذا سَافَرَ فَأَقْبَلَ اللَّيْلُ قال: يَا أَرْضُ، رَبِّي وَرَبُّكِ اللهُ، أَعُوذُ بِاللهِ مِنْ شَرِّكِ وَشَرِّ مَا فِيكِ، وَشَرِّ مَا خُلِقَ فِيكِ، وَشَرِّ مَا يَدِبُّ عَلَيْكِ، أَعُوذُ بِاللهِ مِنْ شَرِّ أَسَدٍ وَأَسْوَدَ، وَمِنَ الحَيَّةِ وَالعَقْرَبِ، وَمِنْ سَاكِنِ البَلَدِ، وَمِنْ وَالِدٍ وَمَا وَلَدَ.
İbni Ömer (Allah onlardan razı olsun) şöyle demiştir: Rasûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) yolculukta iken gece olunca şöyle derdi: “Ey yeryüzü! Senin de benim de Rabbim Allah’tır. Senin ve sende olan şeylerin şerrinden, sende yaratılanların ve üzerinde gezip dolaşanların şerrinden Allah’a sığınırım. Yine arslanların, kara yılanların, yılanların ve akreplerin şerrinden; burada yaşayanların (toprakta yaşayan cinlerin), doğuranların (İblis) ve doğanların şerrinden Allah’a sığınırım.” (Ebû Dâvûd, Cihad 75)