عن أبي سَعِيدٍ رافعِ بنِ المُعَلَّى رضي الله عنه قَالَ: قَالَ لي رَسُولُ الله ﷺ: أَلاَ أُعَلِّمُكَ أَعْظَمَ سُورَةٍ في الْقُرْآنِ قَبْلَ أَنْ تَخْرُجَ مِنَ المَسْجِدِ؟ فَأَخَذَ بِيَدِي، فَلَمَّا أَرَدْنا أَنْ نَخْرُجَ قُلْتُ: يَا رَسُولَ الله، إنَّكَ قُلْتَ: لأُعَلِّمَنَّكَ أَعْظَمَ سُورَةٍ في الْقُرْآنِ؟ قالَ: ﴿الحَمْدُ للهِ رَبِّ العَالَمِينَ﴾ هِيَ السَّبْعُ المَثَاني وَالْقُرْآنُ الْعَظِيمُ الَّذي أُوتِيتُهُ.
Ebu Saîd Râfi ibn Mualla (Allah ondan razı olsun) şöyle demiştir: Rasûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) bana: “Mescidden çıkmadan önce sana Kur’an’daki en büyük sureyi öğreteyim mi?” dedi ve elimi de tuttu. Mescidden çıkmak üzere iken ben: Ey Allah’ın Rasûlü, bana Kur’an’daki en büyük sureyi öğretecektiniz, dedim. Bunun üzerine: “O sure Fâtiha suresidir ki her namazda tekrar tekrar okunan yedi ayettir ve bana verilen Kur’an’ın en büyük suresidir.” buyurdular. (Buhârî, Tefsir 1, Fezâilü’l-Kur’ân 9)